Το «τρωκτικό» που τρύπωνε παντού — και η εκτέλεση που κανείς δεν πλήρωσε
Ήταν Δευτέρα. 19 Ιουλίου 2010, λίγο μετά τις 5:30 τα ξημερώματα. Στην οδό Δαιδάλου 21, στην Ηλιούπολη, το κουδούνι ενός διαμερίσματος χτύπησε. Ο άνθρωπος που σηκώθηκε να απαντήσει ήταν 37 ετών, δημοσιογράφος, με γυναίκα και ένα μικρό παιδί — και λίγο πριν γίνει για δεύτερη φορά πατέρας.
Οι επισκέπτες του είπαν κάτι απλό και πειστικό: «Κάποιος σου κλέβει το αυτοκίνητο». Τρεις άνδρες με στολές και αλεξίσφαιρα γιλέκα περίμεναν έξω, σύμφωνα με τις περιγραφές των μαρτύρων.
Ο δημοσιογράφος κατέβηκε βιαστικά στην είσοδο. Εκεί τον περίμενε καρτέρι θανάτου.
Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, η Ελλάδα είχε χάσει έναν από τους πιο γνωστούς δημοσιογράφους του διαδικτύου της.
Στο σημείο βρέθηκαν 16 κάλυκες των 9 χιλιοστών. Η βαλλιστική εξέταση έδειξε ότι προέρχονταν από δύο πιστόλια. Η ιατροδικαστική εξέταση έκανε λόγο για τουλάχιστον 13 τραύματα — κάποιες πηγές αναφέρουν έως και 17 — τα περισσότερα πισώπλατα, ενώ τρεις σφαίρες τον βρήκαν στο κεφάλι. Ο θάνατος ήταν ακαριαίος. Οι δράστες διέφυγαν με ένα κλεμμένο Honda Civic, που είχε κλαπεί από τον Άλιμο δέκα μέρες νωρίτερα και βρέθηκε λίγο αργότερα καμένο.
Ο δημοσιογράφος λεγόταν Σωκράτης Γκιόλιας.
ΈΝΑΣ ΡΕΠΌΡΤΕΡ ΠΟΥ ΔΕΝ ΈΜΟΙΑΖΕ ΜΕ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΆΦΟ
Γεννημένος στις 13 Φεβρουαρίου 1973, ο Γκιόλιας πέρασε από το αθλητικό ρεπορτάζ, την τηλεόραση και το ραδιόφωνο. Έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό μέσα από την εκπομπή «Ζούγκλα», όπου συνεργάστηκε επί σειρά ετών με τον Μάκη Τριανταφυλλόπουλο. Αργότερα έγινε σύμβουλος του εκδότη Δημήτρη Κοντομηνά και, την εποχή της δολοφονίας του, ήταν γενικός διευθυντής του ραδιοφωνικού σταθμού «Θέμα 9,89», ενώ αρθρογραφούσε και στο «Πρώτο Θέμα».
Όμως αυτό που τον έκανε γνωστό σε κάθε ελληνικό σπίτι δεν ήταν ούτε η τηλεόραση ούτε το ραδιόφωνο. Ήταν ένα blog.
Το «Τρωκτικό» άνοιξε το 2007 και μέσα σε λίγους μήνες έγινε ένα από τα πιο διαβασμένα — ίσως το πιο διαβασμένο — blog της χώρας. Ανώνυμα ρεπορτάζ, καταγγελίες, έγγραφα, φωτογραφίες, αναρτήσεις που ανέβαιναν μέρα και νύχτα. Για τους μεν ήταν η φωνή που ξέφευγε από τα μεγάλα ΜΜΕ· για τους δε, ένα εργαλείο λάσπης και εκβιασμών. Ελάχιστοι έμεναν αδιάφοροι — και σχεδόν όλοι το διάβαζαν.
Ο Γκιόλιας απέφευγε δημόσια να επιβεβαιώσει ότι ήταν αυτός πίσω από το blog· σύμφωνα με δημοσιεύματα, στα «χαρτιά» του εμφανιζόταν το όνομα του αδελφού του, Περικλή. Ακόμη και την ημέρα της δολοφονίας, το «Τρωκτικό» αρχικά αρνήθηκε ότι ο νεκρός δημοσιογράφος ήταν ο διαχειριστής του — λίγες ώρες αργότερα το αποκάλυψε, ανέστειλε προσωρινά τη λειτουργία του και μετά συνέχισε.
Η «ΣΈΧΤΑ» ΚΑΙ Η ΠΡΟΚΉΡΥΞΗ
Η πρώτη απάντηση ήρθε από τα εγκληματολογικά εργαστήρια. Τα δύο όπλα της δολοφονίας ήταν «σφραγίδες» της τρομοκρατικής οργάνωσης «Σέχτα Επαναστατών» — όπλα δηλαδή που είχαν ξαναχρησιμοποιηθεί σε προηγούμενες επιθέσεις της.
Η οργάνωση είχε εμφανιστεί τον Φεβρουάριο του 2009 και η δράση της ήταν σύντομη και βίαιη: επίθεση με χειροβομβίδα και πυροβολισμούς στο Αστυνομικό Τμήμα Κορυδαλλού, πυρά σε αυτοκίνητα του τηλεοπτικού σταθμού Alter, και λίγους μήνες αργότερα η δολοφονία του υπαρχιφύλακα των ΕΚΑΜ Αντώνη-Νεκτάριου Σάββα με 24 σφαίρες, έξω από το σπίτι γυναίκας μάρτυρα.
Στις 27 Ιουλίου 2010, οκτώ μέρες μετά τη δολοφονία, η «Σέχτα Επαναστατών» ανέλαβε την ευθύνη με προκήρυξη που έστειλε στην εφημερίδα «Τα Νέα». Στο κείμενο — όπως δημοσιεύθηκε — η οργάνωση έγραφε ότι ο Γκιόλιας «έκανε τις επιλογές του» και ότι εκείνος «επέλεξε να ζήσει σαν τρωκτικό», ενώ εκείνοι πορεύονται «ως λύκοι έξω από την αγέλη». Ανέφερε ακόμη ότι απέρριψε το ενδεχόμενο να τον εκτελέσει μέσα στο διαμέρισμα, «για να μην πάθει το παραμικρό η σύζυγός του και το μικρό παιδί».
Ήταν η τελευταία πράξη της οργάνωσης. Η «Σέχτα» δεν ξαναχτύπησε — μέλη της συνελήφθησαν αργότερα για άλλες υποθέσεις, όμως κανένα δεν κατηγορήθηκε για τη δολοφονία του Γκιόλια. Και ο φάκελος άρχισε σιγά-σιγά να κρυώνει.
Ό,ΤΙ ΔΕΝ ΈΓΙΝΕ ΠΟΤΈ
Δεκαέξι χρόνια μετά, αυτό που στοιχειώνει την υπόθεση δεν είναι μόνο το έγκλημα. Είναι η λίστα με όσα δεν έγιναν.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα και με την έκθεση διεθνών οργανώσεων του 2023:
• *Το λάπτοπ και τα κινητά τηλέφωνα* του δημοσιογράφου, σύμφωνα με τα ρεπορτάζ, δεν κατασχέθηκαν και δεν εξετάστηκαν ποτέ.
• *Η σύζυγός του* έδωσε μία μονοσέλιδη κατάθεση, λίγο μετά το έγκλημα.
• *Ο αδελφός του, Περικλής,* κλήθηκε να καταθέσει δέκα μέρες μετά — χωρίς ουσιαστική επανεξέταση.
• *Μάρτυρες-κλειδιά δεν ανακρίθηκαν,* ενώ καταγγελίες της οικογένειας για πρόσωπα του στενού επαγγελματικού του κύκλου δεν οδήγησαν πουθενά.
• *Τρία χρόνια μετά τη δολοφονία,* η οικογένεια υποστήριζε ότι επί της ουσίας δεν είχε σχηματιστεί δικογραφία, και ζήτησε η υπόθεση να περάσει εξ ολοκλήρου σε ανακριτή.
• *Η κυπριακή σύνδεση:* ερευνώντας άλλο «συμβόλαιο θανάτου», οι κυπριακές αρχές ταυτοποίησαν Έλληνα ως εκτελεστή με παρόμοιο τρόπο δράσης και, σύμφωνα με δημοσιεύματα, ζήτησαν τη συνδρομή των ελληνικών αρχών — συνάντησαν αρνήσεις.
Το 2023, οι οργανώσεις Free Press Unlimited, Επιτροπή για την Προστασία των Δημοσιογράφων (CPJ) και Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα (RSF) δημοσίευσαν έκθεση με τίτλο «Δύο δολοφονίες με ατιμωρησία». Κατέγραψαν σοβαρές παραλείψεις, καθυστερήσεις και έλλειψη λογοδοσίας στην έρευνα, και ζήτησαν ανεξάρτητη ανασκόπηση των χειρισμών.
ΔΕΚΑΈΞΙ ΧΡΌΝΙΑ, ΜΗΔΈΝ ΚΑΤΑΔΊΚΕΣ
Η υπόθεση του Σωκράτη Γκιόλια ήταν η πρώτη δολοφονία δημοσιογράφου στην Ελλάδα έπειτα από περισσότερα από 25 χρόνια.
Δεν ήταν η τελευταία.
Στις 9 Απριλίου 2021, ο Γιώργος Καραϊβάζ έπεσε νεκρός από πυρά έξω από το σπίτι του στον Άλιμο. Δύο δημοσιογράφοι, δύο ενέδρες, δύο φάκελοι που άνοιξαν και δεν έκλεισαν ποτέ.
Στις 19 Ιουλίου 2026, δεκαέξι χρόνια μετά εκείνο το ξημέρωμα, ο Περικλής Γκιόλιας έκανε δημόσια έκκληση: *«Θεωρώ ότι η δημοσιογραφία όχι μόνο δεν φώτισε, αλλά έδωσε και το δικαίωμα να μπει η υπόθεση κάτω από το χαλί. […] Κάνω έκκληση να φωτιστεί η δολοφονία του αδελφού μου.»*
Κανείς δεν έχει καταδικαστεί. Οι φυσικοί αυτουργοί δεν εντοπίστηκαν ποτέ. Τα κίνητρα δεν αποδείχθηκαν σε δικαστήριο. Η υπόθεση παραμένει ανοιχτή — και ακίνητη.
ΓΙΑΤΊ ΤΟ ΞΑΝΑΓΡΆΦΟΥΜΕ
Κάθε χρόνο, στις 19 Ιουλίου, τα ίδια ερωτήματα επιστρέφουν: Ποιος έδωσε την εντολή; Ποιος πλήρωσε; Γιατί οι έρευνες σταμάτησαν τόσο γρήγορα, όταν τα βαλλιστικά στοιχεία ήταν τόσο καθαρά;
Όταν η δολοφονία ενός δημοσιογράφου μένει χωρίς ονόματα, δεν είναι απλώς μια υπόθεση που δεν έκλεισε. Είναι ένα μήνυμα προς όποιον σκέφτεται να ρωτήσει δύσκολα πράγματα: μπορεί και να μη σου κοστίσει τίποτα.
Ο Σωκράτης Γκιόλιας έζησε από το να ρωτάει. Πέθανε σε μια εποχή που η χώρα μάθαινε να διαβάζει ειδήσεις σε ένα blog. Το «Τρωκτικό» έκλεισε. Η υπόθεση όχι.
Και όσο υπάρχει ένα ερώτημα χωρίς απάντηση, υπάρχει και κάποιος που μπορεί να την ψάξει.
Αυτό, τελικά, είναι η δουλειά.
ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΌ ΣΕ 8 ΣΤΆΣΕΙΣ
Πηγές: δημοσιεύματα Πρώτο Θέμα, Newsbeast, tvxs, Reader, Athens Magazine, metrosport, News247 (2010–2026)· ανακοινώσεις Ελληνικής Αστυνομίας και ΕΣΗΕΑ· έκθεση «Δύο δολοφονίες με ατιμωρησία» (Free Press Unlimited / CPJ / RSF, 2023)· «A Safer World for the Truth» (2024). Όπου τα στοιχεία προέρχονται από δημοσιεύματα ή εκτιμήσεις και όχι από τελεσίδικες αποφάσεις, αναφέρεται ρητά.
ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΣΕ 8 ΣΤΑΣΕΙΣ
13/02/1973 — Γεννιέται ο Σωκράτης Γκιόλιας
2007 — Ανοίγει το blog «Τρωκτικό» — γίνεται από τα πιο διαβασμένα της χώρας
02–06/2009 — Η «Σέχτα Επαναστατών» χτυπά: Κορυδαλλός, Alter, δολοφονία ΕΚΑΜίτη Σάββα
*19/07/2010, 05:30* — *Δολοφονείται έξω από το σπίτι του στην Ηλιούπολη — 16 κάλυκες στο σημείο*
27/07/2010 — Η «Σέχτα Επαναστατών» αναλαμβάνει την ευθύνη με προκήρυξη στα «Νέα»
09/04/2021 — Δολοφονείται ο δημοσιογράφος Γιώργος Καραϊβάζ στον Άλιμο
09/2023 — Έκθεση CPJ–RSF–Free Press Unlimited: «Δύο δολοφονίες με ατιμωρησία»
19/07/2026 — 16 χρόνια μετά: *καμία καταδίκη, κανένας φυσικός αυτουργός*
Σχόλια 0
Δημοσίευση σχολίου