Συμφωνία της Μέκκας: πώς θα δουλέψει το «ΝΑΤΟ» Τουρκίας και Ριάντ
Μια ρήτρα «επίθεση στον έναν, επίθεση σε όλους», μια γραμματεία στο Ριάντ, ένας Πακιστανός στρατηγός γενικός γραμματέας και μια δεκαετής «κλειδαριά» εξόδου. Από τις 20 Οκτωβρίου, που η Άγκυρα κατέθεσε το κείμενο στη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση, ξέρουμε επιτέλους τι ακριβώς υπέγραψαν Τουρκία, Σαουδική Αραβία και Πακιστάν στη Μέκκα. Το διαβάσαμε άρθρο προς άρθρο. Εξηγούμε πώς θα δουλέψει, πού σκοντάφτει ήδη και γιατί η Αθήνα δεν έχει την πολυτέλεια να το προσπεράσει.
Βίντεο: ΣΚΑΪ – ρεπορτάζ για την υπογραφή της Συμφωνίας της Μέκκας (Αύγουστος 2026).
Τι υπέγραψαν στη Μέκκα και γιατί τώρα
Δεδομένο: Στις 7 Αυγούστου 2026, στην ιερή πόλη του Ισλάμ, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο διάδοχος Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν και ο Πακιστανός πρωθυπουργός Σεχμπάζ Σαρίφ υπέγραψαν την «Κοινή Αμυντική Συμφωνία της Μέκκας». Δεν γεννήθηκε από το πουθενά: πατάει πάνω στο διμερές σύμφωνο αμοιβαίας άμυνας Σαουδικής Αραβίας–Πακιστάν του Σεπτεμβρίου 2025 και το διευρύνει με την Τουρκία, δηλαδή με τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό του ΝΑΤΟ και μια αμυντική βιομηχανία που ψάχνει αγορές.
Το πλαίσιο είναι ο πόλεμος στο Ιράν, που ξέσπασε στις αρχές του 2026, πέρασε από εκεχειρία, διπλό ναυτικό αποκλεισμό στο Ορμούζ και ένα μνημόνιο λήξης τον Ιούνιο, αλλά άφησε πίσω του κάτι που οι μοναρχίες του Κόλπου δεν είχαν ξαναζήσει: ιρανικά πλήγματα στο έδαφός τους, ενώ ο παραδοσιακός «προστάτης» τους, οι ΗΠΑ, ζητούσε από τους συμμάχους να πληρώνουν οι ίδιοι την ασφάλειά τους. Μέσα σε αυτό το κενό, το Ριάντ αναζήτησε εγγυητές που να έχουν στρατό, να μιλούν απευθείας με την Τεχεράνη και να μην εξαρτώνται από τη διάθεση της Ουάσινγκτον.
Εκτίμηση: Η επιλογή της Μέκκας ως τόπου υπογραφής δεν είναι διακοσμητική. Η Σαουδική Αραβία ντύνει με θρησκευτική νομιμοποίηση μια καθαρά πολιτική πράξη: όποιος απειλεί το βασίλειο, απειλεί τους Ιερούς Τόπους, και όποιος δεν σπεύσει να το υπερασπιστεί, θα το πληρώσει σε κύρος μέσα στον μουσουλμανικό κόσμο. Αυτό δεσμεύει περισσότερο την Άγκυρα και το Ισλαμαμπάντ από οποιοδήποτε άρθρο.
Το «άρθρο 5» της Μέκκας: τι υπόσχεται και τι όχι
Δεδομένο: Το κείμενο έχει 16 άρθρα. Το άρθρο 2 είναι η καρδιά του: εξωτερική ένοπλη επίθεση εναντίον ενός από τα τρία μέρη θεωρείται επίθεση εναντίον όλων και συνεπάγεται άμεση συνδρομή, σε αρμονία με το δικαίωμα αυτοάμυνας του Χάρτη του ΟΗΕ. Ακούγεται σαν το άρθρο 5 της Βορειοατλαντικής Συνθήκης, και έτσι το πούλησε και ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν, μιλώντας για δομή «σαν του ΝΑΤΟ».
Η λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά βρίσκεται στην επόμενη πρόταση: κάθε μέρος «αποφασίζει το εύρος και τη φύση» της συνδρομής, ύστερα από δική του αντικειμενική αξιολόγηση. Δηλαδή καμία αυτόματη αποστολή στρατευμάτων, κανένας μηχανισμός που να υποχρεώνει την Τουρκία ή το Πακιστάν να μπουν σε πόλεμο επειδή χτυπήθηκε η Σαουδική Αραβία. Είναι ακριβώς η ίδια «ελευθερία» που έχει και κάθε σύμμαχος του ΝΑΤΟ, με μια κρίσιμη διαφορά: πίσω από το άρθρο 5 στέκονται 77 χρόνια ολοκληρωμένης στρατιωτικής διοίκησης, κοινών σχεδίων και προδιατεταγμένων δυνάμεων. Πίσω από το άρθρο 2 της Μέκκας, προς το παρόν, στέκεται μια επιτροπή που δεν έχει καν συνεδριάσει τακτικά.
Το άρθρο 1 πηγαίνει ένα βήμα πιο πέρα από το ΝΑΤΟ: καλύπτει «απειλές» κατά της εδαφικής ακεραιότητας, όχι μόνο επιθέσεις, και επιτρέπει «όλα τα αναγκαία μέσα». Και υπάρχει η ρήτρα που εξέπληξε ακόμη και τους Τούρκους βουλευτές: κανείς δεν αποχωρεί πριν περάσουν δέκα χρόνια, και μετά μόνο με τρίμηνη προειδοποίηση. Η συμφωνία είναι αορίστου διάρκειας.
Πώς θα λειτουργεί στην πράξη: επιτροπή, γραμματεία, κυρώσεις
Δεδομένο: Η συμφωνία στήνει τρία επίπεδα. Στην κορυφή, ετήσια σύνοδος αρχηγών κρατών. Από κάτω, μια Στρατηγική Πολιτική και Αμυντική Επιτροπή με τους υπουργούς Εξωτερικών, Άμυνας και τους αρχηγούς των Γενικών Επιτελείων, που συνεδριάζει δύο φορές τον χρόνο με εναλλασσόμενο οικοδεσπότη. Και στη βάση, μόνιμη γραμματεία με έδρα το Ριάντ και γενικό γραμματέα που εναλλάσσεται ανά τριετία. Ο πρώτος είναι Πακιστανός, ο απόστρατος αντιστράτηγος Νουμάν Μαχμούντ. Τα άρθρα 3 έως 6 ανοίγουν τον δρόμο για κοινές ασκήσεις και εκπαίδευση, ανταλλαγές προσωπικού, ανταλλαγή πληροφοριών, υποστήριξη σε καύσιμα και εξοπλισμό, συμπαραγωγή οπλικών συστημάτων και μεταφορά τεχνολογίας. Νέα μέλη γίνονται δεκτά μόνο με ομοφωνία των τριών ιδρυτών. Επίσημες γλώσσες τουρκικά, αραβικά, αγγλικά, με το αγγλικό κείμενο να υπερισχύει σε περίπτωση διαφωνίας.
Η τυπική ισχύς έρχεται μόνο όταν κατατεθεί και η τελευταία πράξη κύρωσης. Εδώ οι τρεις δρόμοι χωρίζουν. Η Σαουδική Αραβία κυρώνει με βασιλικό διάταγμα. Το Πακιστάν δεν έστειλε καν το κείμενο στο κοινοβούλιο, λέγοντας ότι «οι θεσμοί» το στηρίζουν. Η Τουρκία, αντίθετα, το κατέθεσε στη Βουλή στις 20 Οκτωβρίου, η Επιτροπή Εξωτερικών το εξετάζει τις επόμενες ημέρες και ακολουθεί η Ολομέλεια. Και υπάρχει μια δεύτερη κλειδαριά που συχνά ξεχνιέται: ακόμη κι αν η Βουλή κυρώσει τη συμφωνία, κάθε αποστολή τουρκικού προσωπικού στο εξωτερικό απαιτεί ξεχωριστή κοινοβουλευτική εξουσιοδότηση. Κύρωση δεν σημαίνει ανάπτυξη.
Εκτίμηση: Αυτή η ασυμμετρία είναι το πρώτο δομικό ρήγμα. Σε μια πραγματική κρίση, το Ριάντ θα αποφασίσει σε μια νύχτα, το Ισλαμαμπάντ σε έναν στρατιωτικό διάδρομο, και η Άγκυρα θα πρέπει να περάσει από ψηφοφορία, με αντιπολίτευση που ήδη φωνάζει ότι η χώρα «σέρνεται στην Υεμένη». Μια συμμαχία τριών ταχυτήτων απόφασης δεν είναι ΝΑΤΟ, είναι τρεις διμερείς σχέσεις με κοινό λογότυπο.
Βίντεο: Al Jazeera English – η έκτακτη σύνοδος του Ριάντ και η πρώτη ενεργοποίηση της συμφωνίας (Οκτώβριος 2026).
Η πρώτη δοκιμασία ήρθε νωρίς: οι Χούθι
Δεδομένο: Η συμφωνία δεν πρόλαβε να στεγνώσει. Τον Σεπτέμβριο οι Χούθι της Υεμένης, με ιρανική στήριξη, έπληξαν σαουδαραβικό έδαφος, και τα πλήγματα έφτασαν ως την ίδια τη Μέκκα. Το Ισλαμαμπάντ απάντησε ότι η αντίδρασή του θα είναι «διπλωματική» προς το παρόν. Από τις 6 έως τις 12 Οκτωβρίου, μετά την έναρξη της αντεπίθεσης των δυνάμεων της αναγνωρισμένης κυβέρνησης της Υεμένης από σαουδαραβικό έδαφος, ακολούθησε η πιο φονική σειρά επιθέσεων στο βασίλειο εδώ και μια δεκαετία: βαλλιστικοί πύραυλοι και drones στα αεροδρόμια της Άμπχα, του Ριάντ και του Νταμάμ, με τουλάχιστον 20 νεκρούς και πάνω από 370 τραυματίες. Στο αεροδρόμιο «Βασιλιάς Χάλιντ» κάηκε αεροσκάφος της Saudia στην πύλη επιβίβασης.
Στις 5 Οκτωβρίου, σε έκτακτη σύνοδο υπουργών Εξωτερικών, Άμυνας και αρχηγών επιτελείων στο Ριάντ, οι τρεις αποφάσισαν την πρώτη ενεργοποίηση της συμφωνίας: «μέτρα αποτροπής» και «ταχεία ανάπτυξη» συμφωνημένων δυνάμεων και δυνατοτήτων στη Σαουδική Αραβία, «σύμφωνα με τις εγκεκριμένες ρυθμίσεις» και την εθνική νομοθεσία κάθε χώρας. Τι σημαίνει αυτό στην πράξη, κανείς δεν το είπε. Ο Φιντάν μίλησε για αντιαεροπορική άμυνα, ηλεκτρονικό πόλεμο και τεχνική υποστήριξη και ξεκαθάρισε ότι η Τουρκία δεν θα στείλει στρατό να επιτεθεί σε ξένο έδαφος. Το Πακιστάν αρνήθηκε να δώσει αριθμούς, επικαλούμενο επιχειρησιακό απόρρητο, και χαρακτήρισε «εικασίες» τα δημοσιεύματα για 30.000 με 40.000 στρατιώτες. Ο Σαουδάραβας υπουργός Άμυνας Χάλιντ μπιν Σαλμάν, μετά την επίσκεψη του Πακιστανού αρχηγού στρατού, έγραψε απλώς ότι οι δύο πλευρές «επιβεβαίωσαν τη δέσμευση» να αντιμετωπίσουν τις επιθέσεις «σύμφωνα με τη Συμφωνία της Μέκκας».
Εκτίμηση: Η πρώτη δοκιμασία αποκάλυψε το πραγματικό πρόσωπο της συμμαχίας: είναι ασπίδα, όχι σπαθί. Οι εταίροι είναι πρόθυμοι να βάλουν ραντάρ, συστήματα παρεμβολών και συμβούλους πάνω από τη σαουδαραβική ερημο, όχι να πολεμήσουν τους Χούθι στη Χοντέιντα. Για το Ριάντ αυτό είναι χρήσιμο, αλλά όχι αυτό που είχε φανταστεί τον Αύγουστο. Και οι Χούθι, που διαβάζουν τα ίδια κείμενα, συνέχισαν να χτυπούν αεροδρόμια μία ημέρα μετά την «ενεργοποίηση». Η αποτροπή δεν έπιασε την πρώτη φορά.
Τι κερδίζει ο καθένας από τους τρεις
Δεδομένο: Η Σαουδική Αραβία έχει χρήματα και πετρέλαιο αλλά όχι βάθος σε έμψυχο δυναμικό ούτε δοκιμασμένες ένοπλες δυνάμεις. Το Πακιστάν έχει τον έκτο μεγαλύτερο στρατό στον κόσμο, πυρηνικά όπλα και χρόνια οικονομική ασφυξία. Η Τουρκία έχει στρατό, drones, πυραύλους, ναυπηγεία, το μαχητικό KAAN υπό ανάπτυξη και ανάγκη για πελάτες με βαθιές τσέπες. Ο Πακιστανός υπουργός Εξωτερικών Ισάκ Νταρ επαναλαμβάνει ότι η συμφωνία «δεν αντικαθιστά» τις υπάρχουσες και είναι ανοιχτή σε όποιον αποδέχεται τις αρχές της. Ο Ερντογάν την ημέρα της υπογραφής την άφησε ανοιχτή σε «αδελφές χώρες», με το Κάιρο να μην έχει ανακοινώσει καμία συζήτηση ένταξης.
Εκτίμηση: Για το Ριάντ το όφελος είναι η αποτροπή με δανεικό μυ: ένας επιτιθέμενος πρέπει να υπολογίσει ότι απέναντί του μπορεί να βρεθούν τουρκικά Bayraktar και πακιστανικά F-16 ή J-10, χωρίς να χρειάζεται να υποθέσει ότι θα το κάνουν. Για το Ισλαμαμπάντ είναι ρευστότητα, φθηνό πετρέλαιο και πολιτικό κύρος, με το μόνιμο υπονοούμενο της πυρηνικής ομπρέλας που κανείς δεν γράφει και όλοι διαβάζουν. Για την Άγκυρα είναι η μεγαλύτερη ευκαιρία της δεκαετίας: η αμυντική της βιομηχανία αποκτά αγορά αξίας δεκάδων δισεκατομμυρίων, ο Ερντογάν κάθεται στο ίδιο τραπέζι με τον ισχυρότερο Άραβα ηγέτη ως εγγυητής και όχι ως ικέτης, και η Τουρκία γίνεται η μόνη χώρα του πλανήτη που είναι ταυτόχρονα μέλος του ΝΑΤΟ και ιδρυτής μιας δεύτερης συμμαχίας συλλογικής άμυνας.
Τα τρία αδύναμα σημεία που δεν γράφει το κείμενο
Δεδομένο: Πρώτο, το Ιράν. Τούρκοι και Πακιστανοί αξιωματούχοι επιμένουν ότι η συμφωνία «δεν στρέφεται» εναντίον κανενός, αλλά κανείς δεν έχει απαντήσει τι θα κάνουν αν η Τεχεράνη, και όχι οι Χούθι, χτυπήσει ξανά σαουδαραβικό έδαφος. Το Πακιστάν ήταν ο μεσολαβητής της εκεχειρίας του Απριλίου και η Τουρκία ο μόνος γείτονας του Ιράν που μιλά με όλους. Δεύτερο, η Ινδία: η ρητή σαουδαραβική δέσμευση απέναντι σε μια χώρα που πέρυσι αντάλλασσε πλήγματα με το Νέο Δελχί περιπλέκει τη σχέση του Ριάντ με τον μεγαλύτερο πελάτη του στην Ασία. Τρίτο, το ΝΑΤΟ: το άρθρο 8 της Βορειοατλαντικής Συνθήκης ορίζει ότι τα μέλη δεν αναλαμβάνουν διεθνείς δεσμεύσεις που συγκρούονται με αυτήν. Η Άγκυρα απαντά ότι η Μέκκα είναι αμυντική και συμβατή.
Εκτίμηση: Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι νομικό, είναι πολιτικό. Μια συμμαχία που αφήνει ανοιχτό το κρισιμότερο σενάριο, την ιρανική επίθεση, και περιορίζει την πρώτη της ενεργοποίηση σε ραντάρ και παρεμβολές, δεν αλλάζει προς το παρόν τον συσχετισμό ισχύος. Αυτό που αλλάζει είναι η θεσμική πλατφόρμα: για πρώτη φορά, Άγκυρα και Ριάντ έχουν μόνιμη γραμματεία, κοινά επιτελεία και υποχρεωτικές συνεδριάσεις για μια δεκαετία. Οι συμμαχίες χτίζονται από τέτοιες ρουτίνες, όχι από διακηρύξεις. Σε πέντε χρόνια το κείμενο μπορεί να σημαίνει πολύ περισσότερα από όσα σημαίνει σήμερα.
Τι σημαίνει για την Ελλάδα
Δεδομένο: Η Αθήνα είχε επενδύσει, από το 2020 και μετά, σε μια προνομιακή σχέση με το Ριάντ: στρατηγική συνεργασία, σχέδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας–Σαουδικής Αραβίας και, κυρίως, κάτι που καμία από τις τρεις χώρες της Μέκκας δεν είχε κάνει ως τον Αύγουστο: έστειλε στρατό. Από το 2021 η Ελληνική Δύναμη Σαουδικής Αραβίας (ΕΛΔΥΣΑ), μια πυροβολαρχία Patriot με το προσωπικό της, είναι εγκατεστημένη στην περιοχή του Γιανμπού και προστατεύει εγκαταστάσεις της Aramco. Δεν είναι διακοσμητική: στη διάρκεια του πολέμου με το Ιράν η ελληνική συστοιχία ενεπλάκη επιχειρησιακά σε τουλάχιστον τρεις περιπτώσεις αναχαίτισης πυραύλων και drones και έχει καταναλώσει 14 βλήματα PAC-2. Την 1η Οκτωβρίου 2026 το ΚΥΣΕΑ, υπό τον πρωθυπουργό, παρέτεινε την παραμονή της για έναν ακόμη μήνα, ως το τέλος Οκτωβρίου, ενώ ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας πρόκειται να ζητήσει από το Ριάντ τα οφειλόμενα από τη συμφωνία του 2021: το κόστος του προσωπικού και την αντικατάσταση των 14 βλημάτων. Μετά την υπογραφή της Μέκκας, σύμφωνα με δημοσίευμα του «Πρώτου Θέματος» στις 17 Αυγούστου, ο Σαουδάραβας υπουργός Εξωτερικών διαβεβαίωσε την Αθήνα ότι η τριμερής «δεν επηρεάζει» τη σχέση με την Ελλάδα, ενώ η αρχική εκτίμηση του ελληνικού ΥΠΕΞ ήταν ότι η συμφωνία έχει «περισσότερο συμβολικό χαρακτήρα». Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, πάντως, εμφανίζεται επιφυλακτικό για τον κίνδυνο νέων «αντίπαλων ομαδοποιήσεων» στην περιοχή.
Παράλληλα, το Πακιστάν είναι επί δεκαετίες ο σταθερότερος υποστηρικτής των τουρκικών θέσεων στο Κυπριακό στους διεθνείς οργανισμούς, και η τουρκοπακιστανική αμυντική συνεργασία, από τις κορβέτες MILGEM ως την εκπαίδευση πιλότων, είναι η πιο ώριμη που έχει η Άγκυρα με οποιαδήποτε χώρα εκτός ΝΑΤΟ.
Εκτίμηση: Εδώ κρύβεται η πικρή ειρωνεία της υπόθεσης. Τουρκία και Πακιστάν υπέγραψαν στη Μέκκα με τυμπανοκρουσίες, έστησαν γραμματεία και επιτροπές, και όταν ήρθε η ώρα της πρώτης ενεργοποίησης μίλησαν για «αξιολόγηση» και «μελέτη» του τι θα στείλουν. Η Ελλάδα, που δεν υπέγραψε κανένα σύμφωνο συλλογικής άμυνας με το Ριάντ, έχει εδώ και πέντε χρόνια Έλληνες αξιωματικούς και οπλίτες κάτω από τα ιρανικά βλήματα στο Γιανμπού, με πραγματικές αναχαιτίσεις και πραγματικά αναλωμένα βλήματα. Δηλαδή κάνει στην πράξη αυτό που οι «σύμμαχοι της Μέκκας» υπόσχονται στα χαρτιά. Και το αντάλλαγμα; Μια διαβεβαίωση «σύμφωνα με πληροφορίες» ότι η τριμερής «δεν μας επηρεάζει», ανοιχτοί λογαριασμοί για το κόστος του προσωπικού και μηνιαίες παρατάσεις από το ΚΥΣΕΑ, λες και η αποστολή είναι προσωρινή αβαρία και όχι εργαλείο εξωτερικής πολιτικής. Αν η Αθήνα δεν μετατρέψει αυτή την παρουσία σε πολιτικό κεφάλαιο, κάποιος άλλος θα το κάνει για λογαριασμό της: την ώρα που οι Τούρκοι θα εγκαθιστούν τα δικά τους αντιαεροπορικά δίπλα στα ελληνικά Patriot, η πυροβολαρχία μας θα αρχίσει να μοιάζει με υπενοικιαστή σε σπίτι που άλλαξε ιδιοκτήτη.
Το «συμβολικό» είναι η πιο επικίνδυνη λέξη της ελληνικής διπλωματίας. Η Αίγυπτος ήταν επίσης «δεδομένη» μέχρι που αποκαταστάθηκαν οι τουρκοαιγυπτιακές σχέσεις. Η Σαουδική Αραβία δεν θα διαλέξει ανάμεσα σε Αθήνα και Άγκυρα, αλλά όταν στο Ριάντ θα συνεδριάζει δύο φορές τον χρόνο επιτροπή με τον Τούρκο αρχηγό ΓΕΕΘΑ, η ελληνική φωνή θα ακούγεται πιο σιγανά. Και αν η Τουρκία βγει από αυτή τη δεκαετία με μια αμυντική βιομηχανία χρηματοδοτούμενη από σαουδαραβικά πετροδόλαρα, το Αιγαίο θα το νιώσει πριν από τον Κόλπο.
Αντεπιχείρημα: Υπάρχει και η αντίθετη ανάγνωση, και αξίζει να ειπωθεί καθαρά. Μια Τουρκία δεσμευμένη νότια, με δυνάμεις και πολιτικό κεφάλαιο στην Υεμένη και στον Κόλπο, είναι Τουρκία με λιγότερο περιθώριο για περιπέτειες στο Αιγαίο. Μια Τουρκία που χρειάζεται τη σαουδαραβική και την αμερικανική ανοχή για να παίξει ρόλο εγγυητή δεν μπορεί να εμφανίζεται ταυτόχρονα ως ταραξίας στην Ανατολική Μεσόγειο. Και η ίδια η Αθήνα κάθεται σε τραπέζια που η Άγκυρα δεν έχει: την ΕΕ, την τριμερή με Αίγυπτο και Κύπρο, τη στρατηγική σχέση με τις ΗΠΑ και τη Γαλλία. Το ερώτημα δεν είναι αν η Ελλάδα «χάνει» το Ριάντ, αλλά αν θα κάνει τον κόπο να το διεκδικήσει.
Η άποψή μας: Η Συμφωνία της Μέκκας δεν είναι ΝΑΤΟ και δεν πρόκειται να γίνει σύντομα. Είναι όμως κάτι που η ελληνική πολιτική τάξη συνηθίζει να υποτιμά: ένας θεσμός με ημερομηνία λήξης στο 2036 και μετά. Την ίδια εβδομάδα που η Άγκυρα καταθέτει το κείμενο στη Βουλή της, η Βουλή των Αντιπροσώπων της Λιβύης κυρώνει το τουρκολιβυκό μνημόνιο και ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών απαντά ότι «δεν θα εφαρμοστεί». Η Τουρκία χτίζει συμμαχίες και στις δύο άκρες της Μεσογείου, με κείμενα, επιτροπές και γραμματείες. Η Ελλάδα απαντά με δηλώσεις και με έναν προεκλογικό χρόνο μπροστά της, που θα κρατήσει ως την άνοιξη του 2027. Δεν ζητάμε από την Αθήνα να τρομάξει· ζητάμε να διαβάσει και τα 16 άρθρα, να πάει στο Ριάντ με τον φάκελο της ΕΛΔΥΣΑ στο χέρι και να πει το αυτονόητο: εμείς είμαστε ήδη εδώ, με ανθρώπους και βλήματα, πριν από τη Μέκκα και χωρίς δεκαετείς ρήτρες. Αυτό αξίζει κάτι παραπάνω από μια ευγενική διαβεβαίωση και έναν απλήρωτο λογαριασμό. Στη γεωπολιτική, όποιος χαρακτηρίζει «συμβολική» μια δεκαετή δέσμευση, συνήθως ανακαλύπτει τη σημασία της όταν είναι πια αργά.
Βίντεο: euronews (στα ελληνικά) – η ενεργοποίηση της συμφωνίας και η αποστολή δυνάμεων στη Σαουδική Αραβία (Οκτώβριος 2026).
Σύνταξη SAROTIKA
Σχόλια0Πατήστε + για να δείτε ή να γράψετε σχόλιο
Δημοσίευση σχολίου