Σπύρος Μπιμπίλας: Χείμαρρος για ,τις πρώην σχέσεις

Σε μια σπάνια, χειμαρρώδη και βαθιά ανθρώπινη εξομολόγηση προχώρησε ο Σπύρος Μπιμπίλας, κάνοντας «ποδαρικό» στο πρώτο επεισόδιο της νέας διαδικτυακής εκπομπής «Σκέψου Αλλιώς Μαζί» του Ανάργυρου Γιαμάλογλου (The Storyteller) στο YouTube.

Για μία ολόκληρη ώρα, ο αγαπημένος ηθοποιός μίλησε χωρίς κανένα φίλτρο για όλα όσα τον καθόρισαν: τα παιδικά του χρόνια δίπλα στο γραφείο τελετών της γιαγιάς του στον Πειραιά, τη σχέση του με τον χρόνο και τον θάνατο, την ανάγκη της προσφοράς μέσω του ΤΑΣΕΗ, τις οικονομικές απάτες και τις ερωτικές απογοητεύσεις που έφτασαν μέχρι τις δικαστικές αίθουσες, την πικρή εμπειρία του από τη Βουλή, την καταστροφή της παλιάς Αθήνας, τα δύο νέα βιβλία που ετοιμάζει, αλλά και τις άγνωστες ιστορίες πίσω από πρόσωπα της τηλεόρασης και του ελληνικού θεάτρου.

Διαβάστε παρακάτω ολόκληρη τη συνέντευξη, όπως ακριβώς εξελίχθηκε ανάμεσα στον Ανάργυρο Γιαμάλογλου και τον Σπύρο Μπιμπίλα:

Η πρώτη γνωριμία και η αξία του να στηρίζεις τους νέους ανθρώπους

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Καλησπέρα φίλες και φίλοι και σε όλα τα πλάσματα του YouTube. Σήμερα μαζί μου έχω τον Σπύρο Μπιμπίλα. Είμαι πάρα πολύ χαρούμενος που είναι μαζί μου και πολύ ευγνώμων που θέλησε να έρθει στο πρώτο επεισόδιο του «Σκέψου Αλλιώς Μαζί». Σπύρο, τι κάνεις;

Σπύρος Μπιμπίλας: Μια χαρά! Χαίρομαι που κάνω σεφτέ, γιατί είμαι πολύ γουρλής. Μου το είπανε, γι’ αυτό και σε πολλές εκπομπές θέλουν να είμαι στην πρώτη.

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Έχω διαβάσει πάρα πολλές συνεντεύξεις σου, έχω δει πάρα πολλά τηλεοπτικά αποσπάσματα. Θέλω να μου πεις: γιατί ήρθες σε αυτό το podcast;

Σπύρος Μπιμπίλας: Θα σου πω γιατί. Γιατί όποιος νέος άνθρωπος με παίρνει και μου λέει «κάνω ένα vidcast, κάνω μια προσπάθεια, κάνω ένα podcast, κάνω μία ραδιοφωνική συνέντευξη», δεν έχω αρνηθεί σχεδόν ποτέ — εκτός αν είναι κάτι πάρα πολύ μακριά, όπου έχω πει «αν μπορείτε, ελάτε να με πάρετε για να μην ταλαιπωρηθώ». Θεωρώ ότι όλοι προσπαθούν να κάνουν κάτι καλό και, αν μπορέσω να τους βοηθήσω έστω σαν ένα μικρό πετραδάκι, να το κάνω. Θυμάμαι τον εαυτό μου όταν ήμουν πολύ μικρός και δούλευα σε πολλές διαφορετικές δουλειές για να επιβιώσω. Επειδή έκανα έρευνα αγοράς τότε — κάτι πολύ δύσκολο μετά τη δικτατορία, που σήμερα πια δεν το κάνει κανείς — κάθε πόρτα που άνοιγε και μου έδιναν μια συνέντευξη ήταν για μένα κάτι εποικοδομητικό, γιατί έβγαζα κάποια χρήματα για την οικογένειά μου.

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Άρα έχεις ένα βίωμα του πώς είναι να σου προσφέρει κάποιος κάτι και το ανταποδίδεις αντίστοιχα. Γιατί για μένα αυτό που κάνεις τώρα είναι μια προσφορά: προσφέρεις την αναγνωρισιμότητά σου και έρχεσαι σε ένα podcast που δεν είναι ακόμα γνωστό.

Σπύρος Μπιμπίλας: Πολύ έντονα το έχω αυτό. Εγώ, ας πούμε, δεν σε γνώριζα, όπως δεν γνωρίζω και τους περισσότερους που με έχουν φωνάξει για podcast — εκτός από κάποιους που έχουν γίνει πολύ γνωστοί και το κάνουν αρκετά χρόνια. Σε ένα άλλο παιδί που με είχε φωνάξει παλιότερα, ήμουν ο δεύτερος καλεσμένος του, και από τη δική μου συνέντευξη και μετά του έδιναν όλοι συνέντευξη, γιατί πέτυχε πάρα πολύ.

Η σχέση με τον θάνατο, η υγεία στα 71 και η χαρά της προσφοράς

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Ξέρω ότι σήμερα ήρθες εδώ κατευθείαν από μία κηδεία...

Σπύρος Μπιμπίλας: Ως συνήθως! Κάθε εβδομάδα βρίσκομαι σε κλίμα κηδειών, γιατί οι άνθρωποι πεθαίνουμε δυστυχώς — όπως θα πεθάνουμε όλοι — και πρέπει να είμαστε ψύχραιμοι. Ήρθα από την κηδεία της φίλης μου της Μαγδαλένας Σκάρβουρη στον Πειραιά, που είναι και η πατρίδα μου, και στο ίδιο νεκροταφείο βρίσκεται και ο οικογενειακός μας τάφος.

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Και πώς είναι αυτό το συναίσθημα, το να βρίσκεσαι κάθε εβδομάδα σε μία κηδεία;

Σπύρος Μπιμπίλας: Πολύ φυσιολογικό. Κάθε εβδομάδα γεννιούνται άνθρωποι, κάθε εβδομάδα πεθαίνουν άνθρωποι. Αν βάλεις τον θάνατο μέσα σου σαν κάτι πολύ φυσιολογικό στη ζωή, τον αποδέχεσαι ψύχραιμα και τον περιμένεις ψύχραιμα. Αρκεί να κάνεις τα πάντα για να έρθει όσο γίνεται αργότερα! Με ποια έννοια το λέω: να προσέχεις τον εαυτό σου, να μην καπνίζεις, να μην πίνεις, να μην ξενυχτάς.

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Και τα κάνεις όλα αυτά που λες;

Σπύρος Μπιμπίλας: Ε, βέβαια! Έφτασα στα 71 — να το πούμε κι αυτό. Εγώ προσέχω πάρα πολύ από παιδί, και αυτή η μεγάλη προσοχή που έδινα για να μην ταλαιπωρηθώ από αρρώστιες έχει αποδώσει. Σκέφτομαι ότι άλλοι άνθρωποι στην ηλικία μου ήδη έχουν φύγει από τη ζωή, άλλοι έχουν αρρωστήσει βαριά, δεν είναι λειτουργικοί. Εγώ νιώθω σαν να είμαι 20 χρονών και τρέχω από το πρωί ως το βράδυ. Έχω ως παράδειγμά μου τον Γιώργο Κωνσταντίνου, που είναι 92 ετών, τρέχει από το πρωί ως το βράδυ, οδηγεί κανονικά και παίζει θέατρο! Εύχομαι να ζήσω κι εγώ τόσο πολύ και να είμαι ενεργός. Κάθε άνθρωπος που είναι ενεργός και δραστήριος ζει περισσότερο και ζει καλύτερα. Και αυτό το δώρο της ζωής μας δίνεται μία φορά — απ’ ό,τι έχω αισθανθεί, γιατί δεν πιστεύω σε μετεμψυχώσεις — οπότε πρέπει να το απολαύσουμε.

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Επειδή σήμερα το κεντρικό μας θέμα είναι η προσφορά: το να προσφέρεις σου δίνει ζωή;

Σπύρος Μπιμπίλας: Άκουσε να δεις: εγώ πιστεύω ότι ό,τι καλό κάνουμε, το κάνουμε πρώτα επειδή εμείς οι ίδιοι γευόμαστε περισσότερο αυτό το καλό παρά εκείνος που το δέχεται.

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Για πες μου γι’ αυτό, με ενδιαφέρει πολύ. Γιατί πάρα πολλοί λένε το αντίθετο: «Μ’ αρέσει να βοηθάω τους ανθρώπους, εγώ δεν θέλω τίποτα για μένα».

Σπύρος Μπιμπίλας: Όχι! Κι εμένα μ’ αρέσει να βοηθάω τους ανθρώπους, αλλά αυτό που εισπράττω είναι ότι εγώ ο ίδιος χαίρομαι πάρα πολύ και είμαι ευτυχής που μπορώ και το κάνω. Άρα η δική μου χαρά είναι διπλάσια από εκείνου που παίρνει τη βοήθεια. Με γεμίζει. Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι τύποι — τώρα που το Facebook είναι γεμάτο από κακία και ανθρώπους-πιράνχας — που γράφουν ή λένε: «Δεν μπορεί, αυτός για να τρέχει τόσο πολύ, κάτι βγάζει από αυτό!».

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Το λένε όντως οι άνθρωποι αυτό; Γιατί τους φαίνεται περίεργο;

Σπύρος Μπιμπίλας: Ναι, οι άνθρωποι που είναι «μαύροι» μέσα τους το λένε αυτό. Σου λέει: «Αυτός γιατί βοηθάει τους φτωχούς, τους κατατρεγμένους, τους ηθοποιούς; Γιατί πάει στα podcast;». Τους φαίνεται περίεργο γιατί οι ίδιοι δεν έχουν τη δύναμη να το κάνουν. Εγώ λοιπόν, που έχω αυτή τη δύναμη και την ψυχική ηρεμία και αισθάνομαι δοτικός, νιώθω ότι χαίρομαι πιο πολύ απ’ όλους.

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Και από πού πηγάζει αυτή η δύναμη; Και δεν εννοώ θρησκεία — ξέρω τα πιστεύω σου και είμαι κι εγώ στα ίδια. Υπάρχει κάπου μέσα σου μια πηγή που λέει «έχω να προσφέρω»; Γιατί άλλοι λένε «παιδιά, εγώ έχω όλη μέρα παιδιά, σκυλιά, δουλειά, δεν προλαβαίνω».

Σπύρος Μπιμπίλας: Θα μπορούσα κι εγώ να μην προσφέρω! Μου λένε πολλοί: «Καλά, πώς τα προλαβαίνεις όλα αυτά;». Δουλεύω πάρα πολύ, έχω όλη την ημέρα μου γεμάτη, δεν βλέπω ποτέ τηλεόραση γιατί δεν προλαβαίνω, και όλη μέρα βρίσκομαι σε μια δημιουργικότητα — είτε για τον εαυτό μου, είτε για πράγματα που κάνουν καλό στο κοινωνικό σύνολο, χωρίς να περιμένω καμία ανταμοιβή. Τι ανταμοιβή να περιμένω; Η μόνη ανταμοιβή είναι η αγάπη των ανθρώπων.

Οι οικονομικές εξαπατήσεις, οι ερωτικές απογοητεύσεις, το #MeToo και η ψυχολογία

Σπύρος Μπιμπίλας: Ξέρουν πολλοί ότι έχω μοιράσει και χρήματα. Εγώ προέρχομαι από οικογένεια όχι φτωχή, μεσοαστική, η οποία όμως είχε χάσει όλα της τα λεφτά στον πόλεμο. Στην Κατοχή είχαν αναγκαστεί οι γιαγιάδες να πουλήσουν τα σπίτια που είχαν για να επιβιώσουν. Προέρχομαι λοιπόν από οικογένεια χωρίς χρήματα, αλλά κατάφερα με την τόση πολλή δουλειά που έκανα να δημιουργήσω μια πολύ καλή δική μου περιουσία και να βοηθήσω κι άλλους ανθρώπους. Βεβαίως, δεν βοηθάω όποιον μου στέλνει μήνυμα στο Facebook! Πολύ τακτικά μου στέλνουν τραπεζικούς λογαριασμούς — εκεί δεν έχω στείλει ποτέ, γιατί δεν μπορώ να ξέρω γιατί το κάνει ο άλλος.

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Σου στέλνουν δηλαδή έτσι απλά και τι σου λένε; Κατάχρηση της καλής διάθεσης του Σπύρου Μπιμπίλα;

Σπύρος Μπιμπίλας: Μου γράφουν: «Έχω ένα οικονομικό πρόβλημα, να, αυτός είναι ο λογαριασμός μου, βάλτε μου λεφτά». Και έχω εξαπατηθεί πολλές φορές στο παρελθόν! Έχω φτάσει στα δικαστήρια εξαιτίας απάτης φίλων.

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Αλλά ούτε αυτό σε έχει σταματήσει.

Σπύρος Μπιμπίλας: Όχι, δεν με έχει σταματήσει. Μου λένε μερικοί: «Καλά, μυαλό δεν βάζεις; Ο άλλος σου πήρε την κάρτα και πήγε κι έπαιξε στο καζίνο! Ο άλλος σε έβαλε να τον δανείσεις και μετά σε πήγε στο δικαστήριο ισχυριζόμενος ότι εσύ του χρωστάς! Πώς συνεχίζεις και το κάνεις;». Το κάνω γιατί έχω πάντα την ελπίδα ότι ο κόσμος θα γίνει καλύτερος.

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Άρα μιλάμε για βαθιά αισιοδοξία. Σε αυτή την καρέκλα κάθονται άνθρωποι που με κάτι απλό που τους συμβαίνει σταματούν να είναι αισιόδοξοι. Εσένα πώς μένει ζωντανή αυτή η αισιοδοξία;

Σπύρος Μπιμπίλας: Είμαι από τα πιο αισιόδοξα άτομα, παρότι ταυτόχρονα έχω περάσει και μια μελαγχολική ζωή — δεν έχω κάνει την πιο εύκολη και ευχάριστη ζωή που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος. Όμως ό,τι κι αν μου συμβεί, αισθάνομαι ότι βγαίνω πιο δυνατός. Έχω περάσει πολλές ερωτικές απογοητεύσεις πολύ μεγάλων δεσμών. Έχω χάσει πολύ σημαντικά πρόσωπα από τη ζωή μου. Έχω περάσει μέσα από τη διαδικασία του #MeToo, όπου με απογοήτευσαν τρομερά άνθρωποι που τους πίστευα και τους είχα φίλους. Όλο αυτό δημιούργησε μια εξοφρενική κατάσταση που κάποιος θα έλεγε «αυτός θα τρέχει σε ψυχολόγους». Κι όμως, ούτε σε ψυχολόγο έχω πάει ποτέ, ούτε το έχω αισθανθεί ως ανάγκη! Πιστεύω ότι με καλύπτει το γεγονός πως μιλάω ανοιχτά με όλο τον κόσμο. Μπορώ να καθίσω σε ένα τραπέζι με έναν άνθρωπο που γνωρίζω για πρώτη φορά και να του πω όλη μου τη ζωή, χωρίς να κρατήσω κανένα μυστικό.

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Στον ψυχολόγο πάντως θα ήσουν τέλειος θεραπευόμενος!

Σπύρος Μπιμπίλας: Μπορεί κατά την άποψη των ψυχολόγων αυτό να μην είναι το τυπικά σωστό, αλλά για έναν άνθρωπο που αισθάνεται ισχυρή προσωπικότητα λειτουργεί, γιατί με καλύπτει. Ακόμα και σε ένα πάρα πολύ σοβαρό πρόβλημα — όταν μία πρώην σχέση μου στράφηκε εναντίον μου μέσα σε ένα δικαστήριο — ενώ άλλοι μου έλεγαν «πρέπει να πας σε ψυχολόγο», εγώ βρήκα τη δύναμη από την αισιοδοξία μου και την εσωτερική δουλειά που έχω κάνει και το αντιμετώπισα μόνος μου.

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Το θέατρο και η τέχνη γενικά δεν σε έχουν βοηθήσει σε αυτό;

Σπύρος Μπιμπίλας: Η τέχνη είναι τεράστιο βάλσαμο, ειδικά για τους πολύ ευαίσθητους ανθρώπους όπως θεωρώ ότι είμαι εγώ — όχι για να περιαυτολογήσω, αλλά έτσι προσλαμβάνω τον εαυτό μου: ως έναν πολύ ευαίσθητο και δοτικό άνθρωπο που ελπίζει πάντα ότι όλα θα γίνουν καλύτερα.

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Ο πολύ δοτικός Σπύρος, όμως, τι κρατάει για τον εαυτό του; Γιατί πολλοί λένε: «Όταν τα δίνω όλα στους άλλους, εμένα τι μου μένει;».

Σπύρος Μπιμπίλας: Αχ, καλέ! Εμένα μου μένει μέσα από μια απέραντη ευτυχία μια τέτοια γαλήνη, που δεν νιώθω ποτέ την ανάγκη να καβγαδίσω. Αισθάνομαι δυνατός και αυτό μου δίνει κι άλλη δύναμη. Από παιδί το είχα αυτό — μπορεί να ήμουν το πιο κοντό παιδί της τάξης, αλλά είχα πάντα το σθένος να αντιμετωπίζω τα δύσκολα.

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Έχεις πει ήδη τρεις φορές τη φράση «έχω τη δύναμη» και σκέφτομαι όσους μας ακούν και αναρωτιούνται: «Πώς έχει αυτός τέτοια δύναμη κι εγώ δεν τη βρίσκω;». Υπήρχε από την οικογένεια;

Σπύρος Μπιμπίλας: Δεν ξέρω πώς ακριβώς γεννήθηκε. Ίσως όλα όσα έζησα, ίσως το θέατρο, ίσως οι πολύ σημαντικοί άνθρωποι της τέχνης που πέρασαν από τη ζωή μου — γιατί η ψυχή και το μυαλό είναι σαν σφουγγάρι. Πάντως ήταν και έμφυτο: από το δημοτικό, στο γυμνάσιο μέσα στις δύσκολες εποχές της δικτατορίας, στο πανεπιστήμιο, στη δραματική σχολή, παντού ήμουν ο πρόεδρος της τάξης! Ήθελα πάντα να εκπροσωπώ τα δικαιώματα των άλλων και να αγωνίζομαι γι’ αυτά. Ως συνδικαλιστής συνδύασα την υπερευαισθησία με τον συνδικαλισμό — δύο πράγματα που συνήθως δεν είναι καθόλου όμορα.

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Ως πρόεδρος του ΣΕΗ κατηγορήθηκες γι’ αυτή σου τη στάση. Κι αν αυτός που σε κατηγορήσει είναι φίλος;

Σπύρος Μπιμπίλας: Βεβαίως και έχω κατηγορηθεί — και μπροστά και πίσω από την πλάτη μου! Αλλά ό,τι κακό πει κάποιος για μένα μπαίνει από δω και βγαίνει από κει. Εκτός αν είναι μηνύσιμο: τότε πάω στα δικαστήρια, δικαιώνομαι και αποζημιώνομαι. Έχω αποζημιωθεί δικαστικά ακόμα και από φίλο που με κατηγόρησε, αλλά σήμερα είμαστε πάλι φίλοι! Γιατί είμαι πάντα υπέρ της συγγνώμης και της συγχώρεσης. Για να πάμε μπροστά, πρέπει να δίνεις άφεση αμαρτιών.

Θρησκείες, τα παιδικά χρόνια σε γραφείο τελετών και το «βραβείο» της ηλικίας

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Αυτό που λες τώρα — «άφεση αμαρτιών» — είναι αυτό που πρεσβεύει η χριστιανική θρησκεία. Πώς γίνεται ένας άπιστος άνθρωπος να εφαρμόζει στην πράξη αυτό που θα έπρεπε να είναι η θρησκεία;

Σπύρος Μπιμπίλας: Εγώ κρατάω ακριβώς την ουσία που λέει η χριστιανική θρησκεία, αλλά και άλλες θρησκείες για να μην τις αδικούμε: αγάπη, αλληλεγγύη, αλληλοσεβασμός. Αυτά τα τρία «Α» τα έχω βάλει στη ζωή μου ως υπέρτατη αρχή. Όμως επειδή οι θρησκείες παραμυθιάζουν τον κόσμο με μεταθανάτιες ζωές, παραδείσους, κολάσεις, αγγέλους και διαβόλους, όλα αυτά τα έχω πετάξει στα σκουπίδια — και δεν ντρέπομαι καθόλου να το πω. Κοροϊδεύουν τους ανθρώπους και μας έχουν χωρίσει αντί να μας ενώνουν. Αν υπήρχε αυτή η έννοια του Θεού — η οποία για μένα είναι δημιούργημα του ανθρώπινου μυαλού, γιατί ο ίδιος ο άνθρωπος είναι ο «μικρός Θεός» — δεν θα είχε αφήσει τον κόσμο μέσα σε τέτοια αδικία: να βλέπεις στην Αφρική παιδάκια να πεθαίνουν στην εξαθλίωση και την ίδια ώρα άλλοι στο Λας Βέγκας να πετάνε περιουσίες στα καζίνο. Τα έχω δει αυτά με τα μάτια μου μέσα από τα πολλά ταξίδια που έχω κάνει. Η αδικία είναι δημιούργημα μόνο των ανθρώπων και μόνο οι άνθρωποι μπορούν να τη διορθώσουν.

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Αυτή η φιλοσοφία από πότε σου μπήκε στο μυαλό;

Σπύρος Μπιμπίλας: Από πολύ μικρό παιδί, επειδή γεννήθηκα ουσιαστικά μέσα σε ένα γραφείο κηδειών! Ζούσαμε δίπλα στο γραφείο τελετών της γιαγιάς μου στο κέντρο του Πειραιά — που τότε είχε ακόμα χωματόδρομους — και όλη μου η παιδική ηλικία, τα παιχνίδια μου, ήταν ανάμεσα στα φέρετρα, δίπλα στον θάνατο.

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Είναι φοβερό αυτό που λες, γιατί έχω ακριβώς τις ίδιες απόψεις για τη θρησκεία και μεγάλωσα κι εγώ ακριβώς δίπλα στο γραφείο τελετών του θείου μου!

Σπύρος Μπιμπίλας: Α, καλέ, τι σύμπτωση! Όταν λοιπόν από μικρός έρχεσαι σε τέτοια επαφή με τον θάνατο, συνειδητοποιείς ότι κάθε νέος άνθρωπος που γεννιέται είναι ο επόμενος μελλοθάνατος — αρκεί αυτό να έρθει αργά. Είναι βαθιά άδικο να χάνονται νέοι άνθρωποι σε πολέμους που οι ίδιοι οι άνθρωποι προκαλούν. Εμείς είμαστε τυχεροί που ζούμε σε μια χώρα η οποία έχει 80 χρόνια ειρήνης, ενώ δίπλα μας γίνονται πόλεμοι. Αν είχαμε γεννηθεί αλλού, από καθαρή σύμπτωση θα είχαμε άλλη θρησκεία ή μπορεί να μη ζούσαμε καν κάτω από τις βόμβες. Είναι εντελώς συμπτωματικό ότι ζούμε! Η δε επιστήμη εξελίσσεται με τόσο ταχύ ρυθμό, που ο άνθρωπος καταφέρνει πια πράγματα τα οποία παλιά αποδίδονταν στον Θεό.

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Γιατί τότε τόσοι πολλοί άνθρωποι τρέμουν τον θάνατο, παρότι ξέρουμε όλοι ότι θα πεθάνουμε;

Σπύρος Μπιμπίλας: Γιατί τους έχουν εμφυσήσει από παιδιά ότι ο θάνατος είναι κάτι τρομακτικό και μεταφυσικό: ότι αν κάνεις καλές πράξεις θα πας στον παράδεισο — άρα κάνουν το καλό υπό εκβιασμό! — κι αν κάνεις κακό θα πας στην κόλαση. Έχω δει ανθρώπους να κάνουν τεράστιο κακό, να κατακλέβουν τον κόσμο και να περνάνε «ζωή και κότα» εις βάρος των άλλων, χωρίς καμία απολύτως τύψη για παράδεισο και κόλαση.

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Πώς ήταν αλήθεια η καθημερινότητα ενός παιδιού δίπλα στο γραφείο τελετών;

Σπύρος Μπιμπίλας: Έβλεπα διαρκώς ανθρώπους να μπαίνουν μέσα και να κλαίνε, να οδύρονται. Να σκεφτείς ότι η προγιαγιά μου είχε ετοιμάσει το φέρετρό της και τον τάφο της από το 1920, επειδή είχε αρρωστήσει και νόμιζαν ότι θα πεθάνει! Τελικά έγινε καλά, πέθανε 105 ετών — μετά τον μπαμπά μου! — και πρόλαβε να θάψει σε εκείνον τον τάφο παιδιά, εγγόνια, ξαδέλφια. Από τα μάτια μου πέρασαν χιλιάδες κηδείες και χιλιάδες ώρες κλαμάτων, οπότε ο θάνατος απομυθοποιήθηκε μέσα μου ως κάτι απόλυτα φυσικό.

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Ο θάνατος και ο χρόνος είναι ίσως τα δύο μεγαλύτερα ψυχολογικά βάρη του ανθρώπου.

Σπύρος Μπιμπίλας: Εκεί είναι η πλάκα: τη γέννηση μπορεί να την ελέγξει ο άνθρωπος, τον θάνατο και τον χρόνο όχι! Όλοι αυτοί που πάνε και πλαστικοποιούνται και παραμορφώνονται, τι κάνουν; Νομίζουν ότι κοροϊδεύουν τον χρόνο; Και γιατί να μη λες την ηλικία σου; Η ηλικία είναι βραβείο! Επειδή κάποιοι με κάνουν για πενηντάρη, θα βγω εγώ να κάνω τον ανόητο λέγοντας ότι είμαι 20 χρόνια μικρότερος, όταν το Google γράφει ότι κλείνω 50 χρόνια στο θέατρο; Ποιον θα κοροϊδέψω, την Google ή τον εαυτό μου; Πρέπει να λες την ηλικία σου περήφανα, γιατί είναι βραβείο δικό σου και του σύμπαντος που έφτασες ως εδώ.

Τα κομμένα δέντρα της Αθήνας, τα μπαζωμένα ρέματα, η παλιά Ελλάδα και η απογοήτευση από τη Βουλή

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Για να επιστρέψω λίγο στην προσφορά: ο Σπύρος Μπιμπίλας έχει ανάγκη να τον χρειάζονται οι άλλοι; Θα άντεχε, ας πούμε, ένα εξάμηνο διακοπές χωρίς να τον χρειάζεται κανείς;

Σπύρος Μπιμπίλας: Μακάρι να έρθει μια μέρα που να μη με χρειάζεται κανένας, ειλικρινά, γιατί αυτό θα σημαίνει ότι όλοι είναι καλά! Εγώ πάω ολιγοήμερες διακοπές, αλλά μόλις περάσουν οι πρώτες έξι μέρες αδημονώ να γυρίσω πίσω στο τρέξιμο. Ακόμα και στις διακοπές τρέχω να δω μουσεία, δέντρα, πουλιά, ζώα. Έχω τεράστια ευαισθησία για την προστασία του περιβάλλοντος. Τελευταία έχω θυμώσει πάρα πολύ με τα κομμένα δέντρα στα πεζοδρόμια της Αθήνας — κομμένα σύρριζα, σαν πάσσαλοι! Αλλού τα κόβουν οι κάτοικοι επειδή τους εμποδίζουν στα μπαλκόνια, αλλού ο δήμος χωρίς να φυτεύει αμέσως άλλα. Προκάλεσα μάλιστα ημερίδα στον Δήμο Αθηναίων γι’ αυτό, τράβηξα αμέτρητες φωτογραφίες. Βρίσκω μέχρι και πεταμένα ημιθανή δεντράκια ή γλάστρες στα σκουπίδια, τα παίρνω μόνος μου με ένα σκαλιστήρι και τα φυτεύω σε πρασιές της Αθήνας! Αν το έκαναν αυτό όλοι οι πολίτες, πόσο καλύτερη θα ήταν η πόλη;

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Φαίνεσαι πραγματικά θυμωμένος όταν μιλάς γι’ αυτό.

Σπύρος Μπιμπίλας: Με θυμώνει πάρα πολύ, γιατί οι πολίτες είναι συνυπεύθυνοι για το αίσχος στο οποίο ζούμε! Δεν έφταιγε μόνο ο Καραμανλής με τον νόμο της αντιπαροχής· συνυπεύθυνοι ήταν και οι πολίτες που ήθελαν να αρπάξουν χρήματα γκρεμίζοντας την ομορφιά για να χτίσουν πολυκατοικίες. Όταν ταξιδεύεις στην Ευρώπη — ακόμα και στις πρώην κομμουνιστικές χώρες — βλέπεις ότι κράτησαν ανέπαφα τα ιστορικά τους κέντρα. Εμείς μπήκαμε με τις μπουλντόζες και σηκώσαμε γυάλινα κτίρια που δεν ταιριάζουν καθόλου στον μεσογειακό ουρανό. Στη διάρκεια της δικτατορίας γκρεμίστηκαν αριστουργήματα, όπως το μέγαρο απέναντι από τη Βουλή ή η θρυλική «Βίλα Μαργαρίτα» στους Αμπελοκήπους, που έμοιαζε με μεσαιωνικό φρούριο. Παιδάκι την είχα ζωγραφίσει πριν την γκρεμίσουν και έκλαιγα! Σκαρφάλωνα στα παλιά νεοκλασικά του Πειραιά που κατεδάφιζαν για να σώσω τα ακροκέραμα — μου φώναζε η μάνα μου «θα πέσεις, θα σκοτωθείς!» — και αυτά τα ακροκέραμα κοσμούν σήμερα το σαλόνι μου.

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Πόσο διαφορετική εικόνα... Μου έδειχνε και η προγιαγιά μου, η οποία ζει ακόμα, μια παλιά φωτογραφία από το σπίτι μας στον Κορυδαλλό γύρω στο 1920-1930: μόνο το σπίτι στη μέση, γύρω-γύρω χώματα, κανένας δρόμος, και στη μία άκρη περνούσε ένα ποτάμι!

Σπύρος Μπιμπίλας: Γράφω τώρα ένα βιβλίο όπου το πρώτο κεφάλαιο λέγεται «Εμείς που προλάβαμε το παρελθόν». Η γενιά μου, των 70 ετών, πρόλαβε τους χωματόδρομους, τον πλανόδιο με τη μαϊμού, την αρκούδα που την έλεγαν «Βουγιουκλάκη», τον μανάβη με το άλογο, τον παγοπώλη, και τα παιδιά να παίζουν μπάλα στη μέση του δρόμου στον Πειραιά φωνάζοντας «έρχεται αυτοκίνητο!» όταν φαινόταν ένα από μακριά. Κι αφού είπες για ποτάμι: ξέρεις πόσα ρέματα στην Αθήνα μπάζωσαν παράνομα οι άνθρωποι; Είχα θείους στη Γλυφάδα που μπάζωναν ρέματα όπου παίζαμε παιδιά, έχτισαν πολυκατοικίες από πάνω και μετά ήρθε το κράτος και τα νομιμοποίησε αντί πινακίου φακής. Γι’ αυτό πνιγόμαστε στις πλημμύρες. Και το ίδιο με τα αυθαίρετα μέσα στα δάση που καίγονται: φωνάζουν «φταίει το κράτος», μα το κράτος είμαστε εμείς!

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Όταν ακούστηκε ότι μπαίνεις στη Βουλή, εγώ δεν το πίστευα. Τελικά όμως ούτε εκεί βρήκες τον χώρο προσφοράς που περίμενες;

Σπύρος Μπιμπίλας: Εγώ ήμουν σίγουρος ότι θα μπω! Έκανα ό,τι μπορούσα, και για λίγους μήνες ακόμα θα βρίσκομαι εκεί, αλλά το περιβάλλον της Βουλής με απογοήτευσε οικτρά. Βλέπω ανθρώπους να σκίζονται και να βρίζονται μεταξύ τους. Και όχι, αυτό που λένε ότι «μετά στο κυλικείο είναι όλοι αγκαλιές και φιλιά» είναι μύθευμα — έναν τυπικό ευγενικό χαιρετισμό λες. Αυτό που με ενόχλησε ψυχολογικά, και γι’ αυτό δεν πρόκειται να ξαναβάλω υποψηφιότητα, είναι ότι υπάρχουν τόσο στην Αριστερά όσο και στη Δεξιά πολλά όμορα κόμματα που λένε σχεδόν τα ίδια πράγματα αλλά παραμένουν χωριστά! Κι από την άλλη έχεις μια κυβέρνηση που παριστάνει την κεντρώα, έχοντας μέσα της όλο το συνονθύλευμα του παλιού ΠΑΣΟΚ μαζί με τους πρώην του ΛΑΟΣ. Αν δεν το πεις αυτό τρελοκομείο, τι θα το πεις; Οπότε τέλος για μένα η Βουλή — έχω πολύ πιο ωραία πράγματα να κάνω και να γράψω τα βιβλία μου.

Τα δύο νέα βιβλία: «Η Αραουκάρια των Αγγέλων» και «50 Χρόνια Παραδείσου»

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Αναφέρθηκες πριν σε βιβλίο. Το ανακοινώνουμε; Ποιος θα είναι ο τίτλος;

Σπύρος Μπιμπίλας: Πώς δεν το λέμε! Ετοιμάζω δύο βιβλία. Το πρώτο θα λέγεται «Η Αραουκάρια των Αγγέλων». Η αραουκάρια είναι ένα πανύψηλο δέντρο σαν έλατο που ανεβαίνει προς τον ουρανό, και οι «άγγελοι» — χωρίς καμία θρησκευτική έννοια — είναι όλοι οι άνθρωποι, καλοί ή κακοί, που πέρασαν από τη ζωή μου. Τους φαντάζομαι όλους πάνω σε αυτό το τεράστιο δέντρο.

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Από πού προέκυψε αυτός ο συμβολισμός με την αραουκάρια;

Σπύρος Μπιμπίλας: Στην πρώτη μου θεατρική πρεμιέρα είχα σπίτι μου μια μικρή αραουκάρια σε γλαστράκι. Ένας άνθρωπος που έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο στη ζωή μου την πήρε κάποτε, χωρίς την άδειά μου, και τη φύτεψε σε έναν κήπο στη Γλυφάδα. Το δέντρο αυτό έγινε πελώριο! Περνούσα συχνά από εκεί, το έβλεπα και έπαιρνα δύναμη. Χρόνια αργότερα, σε μια πολύ σκοτεινή περίοδο όπου ένας άλλος σημαντικός άνθρωπος της ζωής μου μπήκε στη φυλακή, πέρασα από εκείνο το σημείο και είδα ότι ο προηγούμενος είχε κόψει το δέντρο — είχε μείνει μόνο ένας πάσσαλος κάτω στη γη. Ένιωσα σαν να μου είχαν κόψει ένα κομμάτι από την ψυχή μου. Για μένα συμβόλιζε τη δύναμη του ανθρώπου να φτάσει ψηλά. Τώρα, σε ένα εξοχικό που αποκτώ, θα φυτέψω μια νέα αραουκάρια, κι έχω αφήσει στη διαθήκη μου — επειδή δεν θέλω να μπω στον οικογενειακό τάφο — εκεί όπου θα σκορπιστεί η στάχτη μου να φυτέψουν από πάνω μια αραουκάρια!

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Και το δεύτερο βιβλίο;

Σπύρος Μπιμπίλας: Το δεύτερο είναι ένα μεγάλο λεύκωμα με τίτλο «50 Χρόνια Παραδείσου», επειδή έκλεισα 50 χρόνια στο θέατρο! Παράδεισο λέω τη ζωή μου στο θέατρο — με τις χαρές, τις πίκρες (ωραία είναι και η πίκρα, μη νομίζεις!), τις έντονες στιγμές και τους σπουδαίους σκηνοθέτες και ηθοποιούς που γνώρισα. Από παιδί δεν πέταξα ποτέ τίποτα: έχω κρατήσει με απόλυτη οργάνωση φωτογραφίες και αποκόμματα σε λευκώματα για κάθε χρονιά. Δεν σβήνω ποτέ το παρελθόν· το παρελθόν κάνει ωραίο το παρόν μου και με οδηγεί σε ένα ωραιότερο μέλλον. Και θέλω μέσα από αυτό το λεύκωμα να δείξω πως ένας ηθοποιός που δεν υπήρξε ποτέ «πρώτο όνομα» έζησε μια ζωή πολύ πιο ενδιαφέρουσα από κάποιους που έχρισαν τους εαυτούς τους πρωταγωνιστές.

Οι πρωταγωνιστές, οι «τσοντούλες» και τα 8λεπτα των πρωινών εκπομπών

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Είχες ποτέ τη φιλοδοξία να γίνεις «πρώτο όνομα» στη μαρκίζα;

Σπύρος Μπιμπίλας: Ούτε που με ένοιαξε ποτέ! Παρότι τα τελευταία χρόνια μπαίνει το όνομά μου ψηλά στις αφίσες, ποτέ δεν ήταν αυτός ο σκοπός μου. Σκοπός μου ήταν να περνάω ευτυχισμένα μέσα στη θεατρική έρευνα, στις παραστάσεις, στο σινεμά, στην τηλεόραση, στη μεταγλώττιση. Ούτε τα πολλά λεφτά με ένοιαξαν — έχω δουλέψει και εντελώς τσάμπα — ούτε η σειρά των ονομάτων. Ακόμα και σήμερα, αν μου πεις να έρθω να παίξω δύο σκηνούλες, πάω ευχαρίστως! Μου λένε μερικοί: «Έλα ρε Σπύρο, μετά από τόσα πράγματα πας και παίζεις μια τσοντούλα;». Ε, αυτή την «τσοντούλα» θα την παίξω τόσο καλά που δεν θα ξεχαστεί!

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Και παράλληλα επιλέγεις να μιλάς ανοιχτά παντού.

Σπύρος Μπιμπίλας: Από πολύ μικρός κατάλαβα ότι ένας ηθοποιός δεν αγαπιέται μόνο από τους ρόλους του, αλλά και από τις αρχές που εκπέμπει στις συνεντεύξεις του. Γι’ αυτό θυμώνω όταν τα κανάλια παίρνουν δηλώσεις μου, τις κόβουν και τις αλλοιώνουν. Προτιμώ χίλιες φορές να βρίσκομαι στο δικό σου vidcast, έστω κι αν το δουν λιγότεροι, παρά σε μια πρωινή τηλεοπτική εκπομπή που στα 8 λεπτά μου λένε «τελειώσαμε» απλώς για να πουν ότι είχαν καλεσμένο τον Σπύρο Μπιμπίλα! Έχω αρχίσει και τις ελαττώνω αυτές τις εκπομπές — ενώ αν με καλέσουν 100 νέα παιδιά σε podcast, και στα 100 «ναι» θα πω.

Το έργο του ΤΑΣΕΗ, οι πρώην σχέσεις που έγιναν οικογένεια και η ιστορία με τη Μαρία Μπεκατώρου

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Αν σου ζητούσα να ξεχωρίσεις κάτι που πρόσφερες αυτή την εβδομάδα σε συνανθρώπους μας, τι θα ήταν αυτό;

Σπύρος Μπιμπίλας: Με βάζεις σε δύσκολη θέση γιατί δεν μ’ αρέσει να περιαυτολογώ, αλλά επειδή είμαι πρόεδρος του ΤΑΣΕΗ (του Ταμείου Αλληλοβοηθείας του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών), αυτή την εβδομάδα εξασφάλισα χορηγούς και τρόφιμα για ευπαθείς οικογένειες ηθοποιών, βρήκα ανθρώπους να στηρίξουν οικονομικά τρεις δύσκολες περιπτώσεις συναδέλφων — μία από αυτές είναι ο Στάθης Μαντζώρος, που βρίσκεται σε κώμα εδώ και 17 μήνες και οργανώνουμε τη στήριξη της οικογένειάς του — κι επίσης ολοκλήρωσα την προετοιμασία του νέου συλλεκτικού ημερολογίου του ΤΑΣΕΗ, που επιμελείται ο Μάκης Δελαπόρτας, από το οποίο εξασφαλίζουμε 20.000 με 30.000 ευρώ τον χρόνο για τους ηθοποιούς που έχουν ανάγκη.

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Εσύ όμως δέχεσαι φροντίδα και αγάπη από τους άλλους;

Σπύρος Μπιμπίλας: Πάρα πολύ! Επειδή δεν μαγειρεύω, έχω καρδιακούς φίλους γύρω από το σπίτι μου που σκίζονται να μου ετοιμάζουν καταπληκτικό υγιεινό φαγητό. Και πάνω απ’ όλα, έχω τις δύο από τις τέσσερις μεγάλες πρώην σχέσεις της ζωής μου που έχουν μείνει οικογένειά μου — μιλάμε καθημερινά, είναι για μένα πιο πάνω κι από αδέρφια! Μακάρι να είχα μείνει έτσι και με τους τέσσερις, αλλά η ζωή δεν τα φέρνει πάντα όπως θέλουμε. Εγώ πάντως, όταν αγαπήσω κάποιον, δεν τον «ξε-αγαπάω» επειδή τελείωσε το ερωτικό κομμάτι. Ακόμα κι εκείνους με τους οποίους δεν έχω πια επαφή, τους έχω μες στην καρδιά μου και έχω μεγάλη φωτογραφία τους μέσα στο σπίτι μου.

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Έχεις πει ότι συχνά έβαζες τον εαυτό σου σε δεύτερη μοίρα για χάρη των άλλων. Δεν φοβήθηκες μήπως χάσεις τον εαυτό σου;

Σπύρος Μπιμπίλας: Ποτέ, γιατί έχω ισχυρό ένστικτο αυτοσυντήρησης. Έλεγα απλώς: «Αφού εγώ είμαι καλά, προέχει η ανάγκη του άλλου». Έδωσα χρήματα, έδωσα χρόνο, και ακόμα και γι’ αυτά που σήμερα λέω «αχ, δεν έπρεπε να το είχα κάνει», δεν μετανιώνω! Έτσι είναι ωραία η ζωή: με τα λάθη, τις πίκρες, τις απογοητεύσεις, τα δάκρυα και τη χαρά.

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Σε έχουν κατακρίνει συνάδελφοί σου επειδή λες εύκολα το «ναι» σε μικρά κανάλια και εκπομπές;

Σπύρος Μπιμπίλας: Πάρα πολύ αυστηρά! Θα σου πω κάτι πολύ συγκεκριμένο: όταν πήγαινα παλιά στη Μαρία Μπεκατώρου στο ΤηλεΆστυ, που δεν την ήξερε άνθρωπος τότε — με έπαιρνε κάθε 20 μέρες και μου έλεγε «αχ Σπύρο μου, δεν έχω καλεσμένο σήμερα, έλα σε παρακαλώ!» και πήγαινα πάντα — ένας πολύ μεγάλος πρωταγωνιστής και τότε φίλος μου μού έλεγε με άσχημες εκφράσεις: «Τι πας σ’ αυτή ρε; Τι είναι αυτά που κάνεις και γίνεσαι ρεζίλι;». Όταν λοιπόν η Μαρία έγινε πρώτο όνομα, αυτός ο ίδιος πήγε και μπήκε στο πάνελ της εκπομπής της! Καταλαβαίνεις πόσο μεγάλη ήταν η απογοήτευσή μου βλέποντας αυτή την υποκρισία. Στην εκπομπή της Μαρίας τότε γνώρισα παιδιά άγνωστα ακόμα, όπως τον Γιώργο Τσαλίκη ή την Πέγκυ Ζήνα, με τους οποίους μείναμε φίλοι. Το ίδιο και στις εκπομπές του Αλέξανδρου Πετρίδη — τον παρακαλούσαν τότε πολλοί για να βγουν και σήμερα κάνουν πως δεν τον ξέρουν ή τον λένε «trash», ενώ κάποιες δήθεν «καλές» εκπομπές είναι πολύ πιο trash! Εγώ χρησιμοποιώ τα μέσα όπως με χρησιμοποιούν κι αυτά: είναι μια έντιμη αμφίδρομη σχέση.

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Υπάρχει όμως ένα κλασικό ερώτημα: «Ποιος φροντίζει τελικά τον φροντιστή;».

Σπύρος Μπιμπίλας: Την περίοδο του κορωνοϊού την πέρασα δίπλα σε μια αγαπημένη μου φίλη και ένιωσα πραγματικά ότι με φροντίζουν. Όμως από παιδί — επειδή έζησα τον πολύ δύσκολο θάνατο του πατέρα μου, που λόγω της μακροχρόνιας ασθένειάς του μας έφερε στην απόλυτη οικονομική ένδεια — έβαλα σκοπό της ζωής μου να προσέχω την υγεία μου και να πληρώνω τις καλύτερες ιδιωτικές ασφαλίσεις, ώστε αν ποτέ μου συμβεί κάτι να μην επιβαρύνω και να μην ταλαιπωρήσω κανέναν! Πρόσφατα πήγα μόνος μου δύο μέρες στο νοσοκομείο για μια εξέταση υπνικής άπνοιας χωρίς να το πω σε άνθρωπο. Με μάλωναν μετά οι φίλοι μου: «Γιατί δεν μας είπες να έρθουμε;». Μα γιατί να σας ταλαιπωρήσω για κάτι απλό; Είμαι απόλυτα αυτάρκης — γυρίζω το βράδυ στο σπίτι και αντί να δω τηλεόραση βάζω πλυντήρια, σκουπίζω, σφουγγαρίζω μόνος μου, και μ’ αρέσει!

Τα δύο αδέρφια του που δεν έχουν εμφανιστεί ποτέ δημόσια

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Μου ανέφερες πριν ότι έχεις δύο αδέρφια. Μοιάζετε καθόλου;

Σπύρος Μπιμπίλας: Είμαστε τρία αδέρφια γεννημένα χρονιά παρά χρονιά — εγώ είμαι ο μεσαίος, έχω έναν αδερφό και μία αδερφή. Παρότι μεγαλώσαμε στο ίδιο ακριβώς σπίτι, είμαστε τελείως διαφορετικοί χαρακτήρες! Εγώ έμοιασα της μάνας μου που ήταν εξαιρετικά κοινωνική, ενώ τα δύο μου αδέρφια είναι πολύ εσωστρεφείς, μαζεμένοι άνθρωποι.

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Δεν τους έχουμε δει ποτέ δημόσια, ούτε σε κάποια θεατρική σου πρεμιέρα;

Σπύρος Μπιμπίλας: Ποτέ! Δεν εμφανίζονται πουθενά όπου υπάρχει πολύς κόσμος και κάμερες, δεν το θέλουν καθόλου — άντε να έρθει κάποια καθημερινή η αδερφή μου να δει μια παράσταση, ο αδερφός μου ούτε αυτό! Αγαπιόμαστε πολύ, βλεπόμαστε στην Αθήνα, αλλά πάντα ιδιωτικά, μακριά από τον δικό μου κοινωνικό περίγυρο και φυσικά χωρίς καμία selfie στα social media.

«Ο Μικρός Δραπέτης», το νέο ημερολόγιο για τα παιδιά-θαύματα και τα επόμενα θεατρικά βήματα

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Πριν κλείσουμε, θέλω να μου πεις μια ανάμνηση από το πώς αγάπησες το θέατρο παιδί, αλλά και τι ετοιμάζεις καλλιτεχνικά.

Σπύρος Μπιμπίλας: Γεννήθηκα στον Πειραιά, κοντά στο Πασαλιμάνι και στο Δημοτικό Θέατρο, σε μια γειτονιά με οκτώ κινηματογράφους! Κολλούσα το πρόσωπό μου στις βιτρίνες με τις φωτογραφίες των ταινιών και έλεγα στη μαμά μου: «Πότε θα μπω κι εγώ μέσα σ’ αυτές τις φωτογραφίες;». Όταν με πήγαινε στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά και έβλεπα στη σκηνή τον Γιάννη Καλατζόπουλο και την αδερφή του, τη Μίρκα Καλατζοπούλου, έβαζα τα κλάματα στο τέλος και της φώναζα: «Πήγαινε μέσα τώρα να τους πεις να με πάρουν μαζί τους να παίξω!». Θα σου πω μάλιστα και μια πολύ συγκινητική ιστορία: όταν ήμουν 7 χρονών, είδα στο σινεμά την πολυβραβευμένη ταινία του Σταύρου Τσιώλη «Ο Μικρός Δραπέτης». Πρωταγωνιστούσε ένα συνομήλικό μου επτάχρονο αγοράκι. Επί μήνες έκλαιγα απαρηγόρητα στη μητέρα μου γιατί δεν με είχε πάει να παίξω εγώ τον ρόλο! Πέρασαν 50 ολόκληρα χρόνια, διηγήθηκα κάποτε αυτή την ιστορία στην τηλεόραση στην Ελεονώρα Μελέτη, και ένα βράδυ σε μια εκδήλωση στο Ίδρυμα Θεοχαράκη με πλησιάζει ένας κύριος και μου λέει: «Ήθελα τόσο πολύ να σας γνωρίσω για να σας ζητήσω μια συγγνώμη... Είμαι ο Μικρός Δραπέτης!». Βάλαμε τα κλάματα κι οι δύο αγκαλιά! Είναι ο Νίκος Οικονομίδης και από τότε γίναμε φίλοι.

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Απίστευτη ιστορία!

Σπύρος Μπιμπίλας: Και μάλιστα ο Νίκος Οικονομίδης είναι ένα από τα πρόσωπα που κοσμούν το φετινό, 10ο συλλεκτικό ημερολόγιο-λεύκωμα του ΤΑΣΕΗ που κυκλοφορεί τον Δεκέμβριο, αφιερωμένο στα 100 «Παιδιά-Θαύματα» του ελληνικού κινηματογράφου! Ζουν σχεδόν όλοι — εκτός από τη Μαλβίνα Κάραλη που έπαιζε μικρή στα μελό με τη Μάρθα Βούρτση. Βασίλης Καΐλας, Γιάννης και Μίρκα Καλατζοπούλου, Μαίρη Ευαγγέλου, Σόφη Ζαννίνου, Νατάσα Ασίκη και δεκάδες άλλοι μιλούν με ιστορίες και φωτογραφίες, μαζί με το αρχείο γενεθλίων 9.000 Ελλήνων ηθοποιών που έχουμε καταγράψει.

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Και στη σκηνή πού θα σε δούμε φέτος;

Σπύρος Μπιμπίλας: Συνεχίζω για 7η χρονιά με τις επιχειρήσεις Γεώργα — μετά το «Σκρουτζ» και τον «Καρυοθραύστη», ανεβάζουμε από 12 Δεκεμβρίου το μεγάλο μιούζικαλ «Σταχτοπούτα» στο νέο θέατρο «Athens Broadway» (κάτω από το θέατρο της Κάτιας Δανδουλάκη), μαζί με την Κατερίνα Γερονικολού, τη Ναταλία Δραγούμη, τον Δρακόπουλο και πολλούς ακόμα συναδέλφους. Παράλληλα επιστρέφω μετά από χρόνια και σε ένα μικρό θέατρο στο Θησείο, συνεργαζόμενος με τον εξαιρετικό Γιάννη Σκουρλέτη και την ομάδα bijoux de kant, ενώ από τον Ιανουάριο ξεκινούν στη Θεσσαλονίκη τα γυρίσματα για τη μεγάλη τηλεοπτική σειρά «Madre» με τη Μιμή Ντενίση!

Η υστεροφημία, το challenge για τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και ο επίλογος

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Τελευταία ερώτηση: αν ήθελες να σε θυμούνται για ένα πράγμα στο μέλλον, τι θα ήθελες να έχει μείνει από το όνομά σου;

Σπύρος Μπιμπίλας: Να θυμούνται μόνο την καλή μου αύρα. Τίποτα άλλο. Γιατί μετά από χρόνια όλοι θα ξεχαστούμε — ο πανδαμάτωρ χρόνος τα αλέθει όλα, εκτός ίσως από ελάχιστες προσωπικότητες που μνημονεύονται μετά από χίλια χρόνια.

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Πριν κλείσουμε έχω ένα challenge: θέλω να μου προτείνεις εσύ ποιος θέλεις να καθίσει σε αυτή την καρέκλα ως επόμενος καλεσμένος — και θα πάρω τηλέφωνο λέγοντας ότι τον πρότεινε ο Σπύρος Μπιμπίλας!

Σπύρος Μπιμπίλας: Η Ζωή Κωνσταντοπούλου! Είναι από τις πιο ενδιαφέρουσες και αγωνιστικές προσωπικότητες που έχουν περάσει από τη ζωή μου — δύναμη δικαίου και αλήθειας, άσχετα με το τι της καταλογίζουν. Πηγαίνει σε vidcast νέων ανθρώπων, θα της το πω κι εγώ ο ίδιος και θα σου δώσω το τηλέφωνό της!

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Μακάρι! Πώς πέρασες σήμερα;

Σπύρος Μπιμπίλας: Πάρα πολύ ωραία! Είδες; Σαν να ήρθα στον ψυχολόγο και να μου έκανε συνέντευξη — παρότι δεν έχω πάει ποτέ μου σε ψυχολόγο, κι ας έχω ανιψιά ψυχολόγο με εξαιρετικό γραφείο στο Παγκράτι! Ως λάτρης της επιστήμης, σέβομαι απόλυτα όσους πηγαίνουν όταν το νιώθουν ως εσωτερική ανάγκη. Είναι σαν μια σύγχρονη, ειλικρινής εξομολόγηση που την κάνεις μόνο αν το λέει η καρδιά σου.

Ανάργυρος Γιαμάλογλου: Σπύρο Μπιμπίλα, σε ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου γι’ αυτό το δώρο στην πρώτη εκπομπή του «Σκέψου Αλλιώς Μαζί»!

Σπύρος Μπιμπίλας: Εγώ ευχαριστώ! Κάντε εγγραφή, «μου αρέσει» και προώθηση — τα είπαμε όλα και στα ελληνικά!

---

Πηγή συνέντευξης: Εκπομπή «Σκέψου Αλλιώς Μαζί» – Ανάργυρος Γιαμάλογλου (The Storyteller / YouTube)