Ισραήλ: 53 έδρες δεν σημαίνουν νίκη για τον Νετανιάχου

από
δημιουργία με τεχνικη νοημοσύνη

Βίντεο από το επίσημο κανάλι FRANCE 24: ο Νετανιάχου προηγείται, χωρίς πλειοψηφία. Επίσημη ενσωμάτωση, όχι λήψη ή επαναφόρτωση. Η αναπαραγωγή από ελληνική IP δεν έχει ελεγχθεί.

Σύνταξη SAROTIKA — Άποψη / Ανάλυση

Επίσημο πορτρέτο αρχείου του Μπενιαμίν Νετανιάχου, 1 Φεβρουαρίου 2023. Όχι φωτογραφία των εκλογών του 2026. Avi Ohayon / Government Press Office of Israel, Wikimedia Commons. CC BY-SA 3.0. Χωρίς επεξεργασία.
Επίσημο πορτρέτο αρχείου του Μπενιαμίν Νετανιάχου, 1 Φεβρουαρίου 2023. Όχι φωτογραφία των εκλογών του 2026. Avi Ohayon / Government Press Office of Israel, Wikimedia Commons. CC BY-SA 3.0. Χωρίς επεξεργασία. Αρχείο και δημιουργός · Άδεια χρήσης

Το προβάδισμα του Μπενιαμίν Νετανιάχου δεν ισοδυναμεί με εξασφαλισμένη παραμονή στην εξουσία. Η προσωρινή κατανομή των εδρών αποτυπώνει κάτι πιο σύνθετο: έναν ισχυρό αλλά ανεπαρκή κυβερνητικό πόλο, μια αντιπολίτευση χωρίς αυτόνομη πλειοψηφία και αραβικά κόμματα με καθοριστικό διαπραγματευτικό βάρος. Η δική μας εκτίμηση είναι ότι η πραγματική αναμέτρηση μεταφέρεται τώρα από την καταμέτρηση στην αποδοχή πολιτικών συμβιβασμών. Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος προηγείται, αλλά ποιος μπορεί να μετατρέψει την εκλογική αριθμητική σε λειτουργική και νομιμοποιημένη διακυβέρνηση.

Προσωρινές έδρες, όχι τετελεσμένη νίκη

Σύμφωνα με το Ynet, στην εικόνα της καταμέτρησης που εξετάζουμε, το μπλοκ Νετανιάχου συγκεντρώνει 53 προβλεπόμενες έδρες, το μπλοκ του Γκάντι Άιζενκοτ 48 και τα αραβικά κόμματα συνολικά 19. Έχουν καταμετρηθεί 85,6% των ψήφων, με στοιχεία από 93% των εκλογικών τμημάτων. Τα δύο ποσοστά δεν είναι ταυτόσημα. Εκκρεμούν ειδικές ψήφοι διπλών φακέλων, μεταξύ άλλων στρατιωτικών, που μπορούν να μεταβάλουν την κατανομή. Συνεπώς, μιλάμε για προσωρινή προβολή και όχι για οριστικά επικυρωμένο αποτέλεσμα.

Στην Κνεσέτ των 120 εδρών, οι 61 αποτελούν το όριο της απόλυτης πλειοψηφίας. Το μπλοκ Νετανιάχου υπολείπεται οκτώ εδρών από αυτό το όριο. Αντιστρόφως, η πρόσθεση 48 και 19 δίνει 67, αλλά δεν δημιουργεί αυτομάτως συνασπισμό. Για να αποκτήσει πολιτικό περιεχόμενο χρειάζονται συμφωνίες στήριξης, αποδοχή εταίρων και κοινές δεσμεύσεις. Η κάλπη μπορεί να αποκλείει μια εύκολη λύση χωρίς να έχει ακόμη υποδείξει βιώσιμη εναλλακτική.

Η πρωτιά δεν είναι εντολή χωρίς όρους

Το πλεονέκτημα του Νετανιάχου είναι ότι παραμένει κεντρικός οργανωτής ενός αναγνωρίσιμου πολιτικού στρατοπέδου. Το μειονέκτημά του είναι ότι η πρωτιά αυτού του στρατοπέδου δεν καλύπτει το κοινοβουλευτικό έλλειμμα. Κατά την εκτίμησή μας, όσο δυσκολότερη γίνεται η διεύρυνση, τόσο αυξάνεται η διαπραγματευτική ισχύς μικρότερων εταίρων. Αυτό δεν προδικάζει συγκεκριμένη κυβερνητική σύνθεση. Δείχνει, όμως, γιατί ένας πρώτος συνασπισμός μπορεί να διαπραγματεύεται από θέση μεγαλύτερης αδυναμίας από όση υποδηλώνει ο πανηγυρικός τίτλος μιας είδησης.

Η αντιπολίτευση αντιμετωπίζει το αντίστροφο πρόβλημα. Η επιθυμία απομάκρυνσης ενός πρωθυπουργού μπορεί να λειτουργήσει ως αρχικός συνδετικός κρίκος, όχι ως ολοκληρωμένο κυβερνητικό πρόγραμμα. Ασφάλεια, σχέσεις κράτους και θρησκείας, δημοσιονομικές επιλογές και δικαιώματα πολιτών απαιτούν συγκεκριμένες απαντήσεις. Αν οι εταίροι συμφωνούν μόνο στο πρόσωπο που απορρίπτουν, η επόμενη κρίση παραμένει ενσωματωμένη στη συμφωνία τους. Η εναλλαγή αξίζει περισσότερο όταν συνοδεύεται από δυνατότητα πραγματικής διακυβέρνησης.

Η Κνεσέτ στην Ιερουσαλήμ. Φωτογραφία αρχείου: Leif Knutsen (Leifern), Wikimedia Commons, CC BY-SA 3.0. Το 2005 είναι έτος αρχικής ανάρτησης, όχι επιβεβαιωμένη ημερομηνία λήψης. Χωρίς επεξεργασία.
Η Κνεσέτ στην Ιερουσαλήμ. Φωτογραφία αρχείου: Leif Knutsen (Leifern), Wikimedia Commons, CC BY-SA 3.0. Το 2005 είναι έτος αρχικής ανάρτησης, όχι επιβεβαιωμένη ημερομηνία λήψης. Χωρίς επεξεργασία. Αρχείο και δημιουργός · Άδεια χρήσης

Τα αραβικά κόμματα δεν είναι ενιαίο πακέτο

Η προβολή των 19 εδρών καθιστά την αραβική κοινοβουλευτική εκπροσώπηση ουσιαστικό παράγοντα των εξελίξεων. Ωστόσο, ο όρος «αραβικά κόμματα» δεν περιγράφει έναν ενιαίο οργανισμό με κοινή στρατηγική. Το Ynet διακρίνει την Κοινή Λίστα και τη Ράαμ, ενώ καταγράφει δηλώσεις προθυμίας για απομάκρυνση της σημερινής κυβέρνησης. Από αυτές τις δηλώσεις δεν προκύπτει υπογεγραμμένη συμφωνία συμμετοχής ή εξωτερικής στήριξης. Κάθε τέτοια συνεργασία παραμένει αντικείμενο διαπραγμάτευσης.

Η δική μας θέση είναι ότι η εκπροσώπηση πολιτών δεν αποτελεί από μόνη της απειλή για τη δημοκρατία. Κρίνεται από τις πολιτικές προτάσεις, τη συμπεριφορά και τον σεβασμό στους θεσμούς, όχι από την εθνοτική ταυτότητα των ψηφοφόρων. Ταυτόχρονα, κανένα κόμμα δεν δικαιούται λευκή επιταγή επειδή μπορεί να γίνει ρυθμιστής. Η θεσμική συμμετοχή συνεπάγεται λογοδοσία, διαφάνεια και αποδοχή του δικαιώματος όλων των πολιτών να εκπροσωπούνται ισότιμα.

Ο αντίλογος και ο κίνδυνος παράλυσης

Ο ισχυρότερος αντίλογος υποστηρίζει ότι μια ευρεία συμμαχία ιδεολογικά ασύμβατων κομμάτων θα ήταν πιο εύθραυστη από τη συνέχιση της σημερινής εξουσίας. Η ένσταση είναι βάσιμη ως κίνδυνος, όχι ως δεδομένη πρόβλεψη. Η σταθερότητα δεν μετριέται μόνο με τη διάρκεια ενός πρωθυπουργού, αλλά και με την ποιότητα των αποφάσεων, τον έλεγχο της εξουσίας και την ικανότητα συγκράτησης συγκρούσεων. Αντίστοιχα, η πολυφωνία δεν εξασφαλίζει αποτελεσματικότητα χωρίς σαφείς διαδικασίες επίλυσης διαφωνιών.

Εκτιμούμε ότι μια σοβαρή διαπραγμάτευση χρειάζεται περιορισμένο αλλά δεσμευτικό πρόγραμμα, δημοσιοποιημένες συμφωνίες και συγκεκριμένα όρια στις μονομερείς πρωτοβουλίες. Διαφορετικά, η διαρκής απειλή αποχώρησης μετατρέπει κάθε μικρό εταίρο σε πιθανό σημείο κατάρρευσης. Ο κίνδυνος δεν είναι μόνο η επανάληψη εκλογών. Είναι να παρατείνεται η πολιτική αβεβαιότητα ενώ πολίτες, επιχειρήσεις και περιφερειακοί εταίροι χρειάζονται προβλεψιμότητα. Καμία εκλογική πρωτιά δεν απαλλάσσει από αυτή την ευθύνη.

Χρειάζεται επίσης αυτοσυγκράτηση στον δημόσιο λόγο. Οι πολιτικοί αντίπαλοι δεν παύουν να είναι νόμιμοι εκπρόσωποι επειδή δυσκολεύουν έναν κυβερνητικό σχεδιασμό. Ούτε κάθε ενδεχόμενη συνεργασία συνιστά αυτομάτως ιστορική συμφιλίωση. Το πραγματικό τεστ θα είναι πρακτικό: ποιος αναλαμβάνει ποια ευθύνη, ποιος εγγυάται την εφαρμογή των συμφωνιών και ποιος αποδέχεται θεσμικό έλεγχο όταν οι αποφάσεις κοστίζουν. Αυτά τα ερωτήματα είναι πιο χρήσιμα από μια πρόωρη ανακήρυξη νικητή. Η πολιτική ωριμότητα αρχίζει εκεί όπου τελειώνει η ευκολία της πρόσθεσης εδρών. Και αποδεικνύεται στις δύσκολες αποφάσεις της επόμενης ημέρας.

Η ελληνική ανάγνωση χρειάζεται ψυχραιμία

Για την Αθήνα, το ζητούμενο δεν είναι να επενδύσει σε προσωπικό νικητή. Η κοινή διακήρυξη Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ της 22ας Δεκεμβρίου 2025 περιλαμβάνει συνεργασία στην άμυνα, στη θαλάσσια ασφάλεια και στην ενέργεια. Πρόκειται για δεσμεύσεις συνεργασίας, όχι πιστοποιητικό ολοκλήρωσης έργων ούτε εγγύηση αυτόματης στρατιωτικής συνδρομής. Η ελληνική πολιτική οφείλει να διατηρεί θεσμικούς διαύλους με κάθε νόμιμη κυβέρνηση, αξιολογώντας συγκεκριμένες πράξεις και προστατεύοντας τη δική της αυτονομία. Το προσωρινό 53 δεν είναι τελική νίκη· το 67 δεν είναι έτοιμη κυβέρνηση.

Πηγές

Σημερινά Πρωτοσέλιδα

Φόρτωση…
–

…

Εορτολόγιο

Σήμερα

Σήμερα γιορτάζουν: …

Χρόνια πολλά σε όσες και όσους γιορτάζουν!

Σχόλια0Πατήστε + για να δείτε ή να γράψετε σχόλιο

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πυραμίδες: τις έχτισαν εργάτες με μισθό σε ψωμί, όχι σκλάβοι

Παρθενώνας: κόστος, χρυσός, λεηλασίες — σε αριθμούς

Μπάλα και μπάσκετ, Ελλάδα και Ευρώπη: η «ένοχη» Σίτι, η Εθνική που δεν χάνει, ο αήττητος Παναθηναϊκός και το ντέρμπι